Psst! Oo! Ikaw!!

Tuldok, Kuwit, Tapiko at Takupe

2010-06-16T04:05:00.000-07:00

Tuldok, Kuwit, Tapiko at Takupe

sieylantay

Sa Mga Kakilala…

At Makikilala pa…

Sa Kabarkada…

Sa Mga Kasama…

Sa Pamilya ko…

Sa Iyo…

At Sa Akin.

<><><><><><><><><>

“Pabili nga pong Funny Komiks!”, sigaw ng isang patpating binata sa harap ng tindahan sa Kanto Dyes.

Isang maaliwalas na Sabado ng umaga, gulu-gulo ang buhok dahil kakagaling lang sa higaan at hindi man lang nagawang maghilamos at magmumog, ni magkusot man lang ng muta.

“Wala boy, panahon pa ni Kopong-kopong yang komiks na hinahanap mo. Mga komiks na sa kompyuteran ang binabasa ng mga kaedad mo ngayon.”, sambit ng matabang tinderang si Aleng Melissa.

“Bold yun, kita ko si Daren kahapon, bold yung tinitingnan sa kompyuteran.” “Whatever!”, sagot ng supladang tindera, sabay lagay ng kamay sa noo sa anyong letrang “L”.

“Hoy Aleng Baboy, “Loser” ibig sabihin nyan!”, sabay takbo ang binata na parang musmos na nang-agaw ng kendi.

“Putragis kang bata ka! Sinong Batsoy? Mutain ka naman! Bleh!”, bawi ni Aleng Melissa na para namang kaedad ang kausap kahit na 30 taon ang agwat ng edad nila.

“Bingi! Baboy ang sabi ko, hindi batsoy.”, sagot ng binata habang patakbong nilalapitan ang isang kaibigan na mag-isang nakatambay sa basketball court.

Miguel Niccolo Dimagiba, 17, 2^nd Year sa High School, nag-iisang anak ng kapitan sa Brgy. Tamisian, pinakamalaki ang bahay sa Kanto Dyes. “Micollo” sa kanilang bahay, “Migs” sa kompyuteran at kaibigan, “Picollo” sa asaran at “Demonyito” sa mga techers. Payat ang pangangatawan pero matangkad. Singkit at matangos ang ilong pero hindi sapat ang utak para imental ang 209876 x 0. Nakagraduate siya ng Elementary dahil sa pagtatanim nya ng kamote at rambutan sa likod ng paaralan bilang pakunswelo sa mga grades na di aakalaing may ganoong grades. Madalas na absent sa klase dahil sa malalapit na kompyuteran sa labas ng paaralan. Madalas ding wala sa bahay dahil sa dahilang pumapasok sya sa eskwela. Mabilis tumakbo sa tuwing magkakaroon ng raid ang mga teacher sa mga lugar na madalas nyang tinatambayan at mabagal magsulat at magbasa sa mga oras na umaattend siya ng klase. Nangungunang bosero sa banyo ng silid-aralan ngunit nahuhuling umamin kapag nagkabistuhan. Mabait na anak sa bahay at malakas sumipsip sa magulang para makahingi ng extrang allowance. Ngunit mahaba ang sungay pag nawala na sa bakuran ng bahay.

“Daren!”, sigaw ni Migs.

“Oi Tangengot! Psst! Hoy!”.

“Huh? Ako ba kinakausap mo?”,sagot ng kausap.

“Oo! Tanga ka ba, eh tayo lang ang tao dito?”.

”Tanga ka pala eh. Bakit kailangan mo pang sumigaw eh magkatabi lang tayo. Tsaka bakit mo pa ako kailangang tawagin eh pwede namang kalabitin mo na lang ako.”

“Oo nga ano.”, sabay kamot sa ulo. “Pero bobo ka pa rin, kita mong nangungulangot ako tapos kakalabitin kita, di nalagyan pa kita nito”, sabay alis ni Migs ang hintuturo sa ilong at ipinakita ang maberde-berde nitong kulangot kay Daren. ”Tsaka alam kong hindi ka naglilinis ng tenga mo kaya sinigawan kita para sure na marinig mo. O apir na!”, dagdag pa nito para magpalusot.

“Apir!”, at nakipag-apir nga si Daren sabay biglang napamura dahil nalipat sa kamay nya ang kulangot ni Migs.

Reyjohn Anton Og. 17. Medyo mataba ngunit maputi. Kapitbahay, kababata ni Migs at kaklase sa lahat ng panahon, kasama na ang mga taong bumagsak at nag-ulit ng ilang grado sa elementarya. At higit sa lahat ay best of friends silang dalawa. Hindi nag-iiwanan maging sa mga oras ng kalokohan at mga trip na di inaasahan. Magkasama sa hirap at ginhawa, sa lahat ng parusa. Hindi naglalamangan lalo na sa kaalaman. Ang utak ng isa, utak din ng isa, maliban sa maganda itong magsulat. Marunong maghilamos pero hindi marunong maglinis ng tenga. Ang magaling na tagapeke ng pirma ni Migs. At ang mastermind sa pag-eedit ng grades ni Migs sa report card bago ipakita sa magulang. Madalas na nilolokong “Ba Og” sa klase. Hindi sya Intsik dahil sa apelyido nya. At hindi rin nya alam kung bakit Daren ang palayaw nya.

“Huy, parang natigilan ka. May sinasabi ako sayo.”, inulit ni Migs ang tawag sa kaibigan. ”

Tangeks, kita mong pinapahid ko itong kulangot na inilagay mo. Tae ka, malapot kaya mahirap alisin. Tsaka ano ba yun?”.

Natigilan ng kaunti si Migs. Parang nagwarp sa ibang mundo ng mga dalawang segundo, kumamot ng ulo bago ulit nakapagsalita, “Ayan nakalimutan ko na, ikaw kasi eh! Ang tagal mo akong pansinin.”

“Aba kasalanan ko pa ngayon? Yan kasing utak mo, parang pwet ng baby.”, depensa ni Daren.

“Dahil cute? Dahil ba cute?”.

“Tanga, puro tae kasi ang laman. Hahahaha!”, resbak ni Daren sa kausap sabay alis papuntang tindahan ng tinapay para kumain ng tanghalian.

Napahimas ng baba si Migs, “Naalala ko na! Naalala ko na Daren!”.

“Utot mo. Kumain ka na lang ng tinapay, ipalaman mo ang kulangot mo ng bumalik ang ala-ala mo.”, sabi ni Daren.

Dumukot si Migs sa kanyang ilong. “O Bestfriend, hati tayo. Hahaha. Kulay dilaw, mukhang mangga.”

“Mamatay ka na. Abnormal ka talaga.”, nakangiting inaalis ni Daren ang kulangot na ipinahid ni Migs sa kanyang tinapay.

“Alam mo na ba yung balita?”, seryosong tanong ni Migs.

“Alin, yung negrang pinilahan ng apat na adik sa kabilang Baranggay? O yung kaklase nating si Michael na tumae sa kubeta ng klasrum tapos hindi binuhusan?”, natatawang sambit ni Daren.

“Tangengot, hindi yun. Yung tungkol sa balitang me UFO daw na magpapakita sa may bakanteng lote bukas ng gabi. Nabalita daw sa Channel 3 kaninang umaga.”, nasa mukha ni Migs ang halong pagkamangha at pagkalito.

“Sus, magpapaniwala ka sa mga nagsabi sayo. Hindi totoo yun! Wala namang kuhang palabas sa Channel 3.”

“Baka dahil sa UFO?”, nanatiling seryoso si Migs.

“Magpakamatay ka na lang. Abnormal ka. Sabi sa libro natin ng PEHM, di totoo ang Alien. Sya, mongoloid, uuwi na ako. Natatae na ako kanina pa.”, at iniwan na ni Daren ang kaibigan na litung-lito at naguguluhan.

“PEHM ba? Akala ko sa GMRC…”, bulong nya sa sarili.

<><><><><><><><><>

“Pabili! Pabili! Pabili nga pong Funny Komiks!, hoy Aleng Marissa, pabiling Funny Komiks!”, kinabukasang napadaan na naman si Migs sa tindahan na noon eh dalawang araw ng hindi naliligo dahil giniginaw sa tubig.

“Tinamaan ka ng lintik kang pang-abala ka. Kita mong nanonood ako ng telebisyon. Paulit-ulit na akong nagsasabing wala nga yung komiks na hinahanap mo. Isa pang magtanong ka nun. Lalagyan ko ng isteypler yang bibig mo. Bwisit ka. Tsaka hindi Marissa pangalan ko kundi Melissa… pero Mely na lang para cute at astig. Hehehe.”, sagot ng matabang tindera.

“Gusto ko lang hong magsori sa sinabi ko kahapon. Hindi ko ho dapat sinabing “baboy” kayo…”

Napangiti si Aleng Mely pero bago pa siya makapagsalita eh nakahirit na ulit si Migs, “…dapat ho kasi eh “hippo” ang itawag ko. Hippopatamos! Hahahaha! Hahahahaha!”

Masayang masaya na tumakbo papalayo si Migs para pumunta sa bahay nila Daren. Napailing na lang si Aleng Mely at napabulong sa sarili, “Bwisit ka talagang bata ka. Kung hindi ka lang anak ni Kapitan, matagal na kitang isinubsob sa tae ng mga biik ko este ng alaga kong inahing baboy.”

Nakatira sa isang maliit na barung-barong, tagpi-tagping plywood ang dingding ng bahay nila Daren. Pero sa loob nito ay tambak ng mga magagandang gamit. 21 inches na colored TV, 2-door refrigerator, double deck na mga higaan, mga malalaking porselanang banga na may disenyong Chinese. Pinilit na pagkasyahin sa maliit na espasyo. Isama pa ang 5 pang kapatid na nakababata ni Daren. Laging masarap ang ulam sa bawat kain. At lampas pa sa 3 kain sa maghapon ang nagyayari sa maliit nilang mundo. Ang nanay nya ay laging nakasuot ng mamahaling alahas kahit na nasa bahay lamang ito. Lahat ng iyon ay nagsimula, ng maging kanang kamay ni Kapitan Dimagiba ang kanyang ama.

“Reyjohn! Psst! Reyjohn! Yoohooo!”, tawag ni Migs sa harap ng bahay ng kaibigang natutulog pa ng mga oras na yon. Gising na abnoy! May pupuntahan tayo! Hoy!”.

Walang tumutugon. Kumuha ng maliit na bato si Migs at pinilit na batuhin ang bintana kung saan natutulog ang kaibigan.

“Walanghiya naman! Sino bang tarantado ang namamato sa Palasyo ko!”, boses yun ni Mang Renan, ang tatay ni Daren.

“Naku pasensya na ho kayo Mang Reman, binato ko ho kasi yung aso na umiihi sa pader nyo. Aksidente hong pumasok sa bintana nyo yung bato, andyan ho pala kayo.”

“Renan iho, di ka na nakatanda. Nung isang araw eh Reynan naman tinawag mo sa akin. Para ka talagang tatay mo. Hehehe. Ano bang kailangan mo? Pasok ka muna at sumabay ka na sa aming magkape.”,sambit ni Mang Renan na noon eh hinihimas ang talukap ng mata kung saan tumama yung bato.

“Gwapo din ako gaya ng tatay ko. Yun ang gusto nyong sabihin di ho ba Mang Ramon? Nga ho pala, si Daren ho?”, napapangiting tanong ni Migs.

“Sandali iho at gigisingin ko. Umupo ka muna dyan… Daren! Daren! Nandito si Micollo! Aba gumising ka na! Putragis ka, umihi ka pa sa kama, kalaki-laki mo na. Pasalamat ka at washing machine na may dryer yung nabonus ko sa trabaho.. ”, sambit ni Mang Renan na may halong pagyayabang habang ginigising at sinesermunan ang anak.

“O bestfriend! Saan ba ang lakad natin at napakaaga mong pumunta dito? Pag klase tanghali ka na gumising, pero pag ganitong Linggong walang pasok, para kang alarm clock.”, sagot ni Daren na noon eh kakalabas lang sa higaan at pinupunasan ng basahan ang naihian na damit. Natulala si Migs ng lumabas ang dalagitang kapatid ni Daren, si Elena, mas bata ng isang taon. Makinis, maputi, at maganda ang katawan.

“Hoy! Abnoy, tinatanong kita, saan ba ang lakad?”, ani Daren.

“Hi Elena, mas maganda ka pala ka pag bagong gising. Hehehe. ”

Napatitig si Migs sa maamong mukha ng dalagita sabay sulyap kay Mang Renan, “Ang swerte nyo naman Mang Norman, ang ganda ng anak nyo. Tiyak na madami nanliligaw dyan ano ho? Hehehe.”

Napangiti na lang si Mang Renan dahil abala sa paghigop ng kanyang kape.

“Sa Bakanteng lote Daren. Pupunta tayo. Sinabihan lang kita ng maaga para mapaghandaan mo ang mangyayari mamaya. Dumaan ka sa bahay mamayang alas dos ng hapon. Mamaya ko na sasabihin sayo ang lahat ng gagawin natin.”

“Putek ka, ginising mo pa ako eh alas dos pa pala ng hapon yang kawirduhan mo. Tyak tungkol na naman yan sa UFC na binanggit mo kagabi”, naiinis na sagot ni Daren.

“Tanga, ketsap yung UFC, baka KFC yung sinasabi nyo.”, nakisawsaw na si Mang Renan.

“Anung KFC? Magtatayo ba ng KFC sa bakanteng lote? Yung Big Mak nga nalugi, KFC pa. Tanga talaga to.”, sabi ni Aleng Marta, ang nanay ni Daren na noon ay nakisali na din sa diskusyon.

“ Baka ho Jolibee? Mabenta sa mga bata yun eh”, sabi ni Louie, sumunod kay Elena.

“Eh papano yung McDo? Tanga to!”, sabi naman ni Jose, sumunod ke Louie.

“Ewan ko sa inyong lahat. Ang tatanga nyo! Iho, pasensya ka na sa kabobohan ng mga anak at asawa ko ha.”, pagpapakumbaba ni Aleng Marta habang napapakamot sa kahihiyan.

“Wala ho yun Aleng Maria. Sige ho, tutuloy na ako. Psst, hoy Daren. Hintayin kita mamaya ha. Alas Tres ha. Tsaka babay sayo Elena. hehe”.

“Akala ko ba Alas Dos?”.

“Akala mo lang yun Tanga. Maglinis ka ng tenga ha. Basta hintayin kita. Paalam biyatch.”

“Utot mo.”

Biglang pabulong na sinabi ni Daren sa kaibigan, ”Pati ba naman kapatid ko?”

“Tanga ka talaga, nagkakameron na yan kaya pwede na. hahahahaha! Basta pumunta ka, kundi tutuliin kita. hahahaha”, huling bulong at demonyong halakhak ni Migs bago nito tuluyang nilisan ang bahay nila Daren.

<><><><><><><><><>

“Aling Melissa! Aling Melisa!”, tawag ni Migs sa tindahan ni Aleng Melissa, mga alas dos y medya ng hapon.

“Ano na namang katarantaduhan ang dala mo dito ha?”.

“Wala ho, itatanong ko lang ho kung may isteypler ho kayo.”

“Wala!”, inis na agad ang matabang tindera, marahil eh dinatnan ng buwanang dalaw.

“Wala ho talaga?”, pangungulit ni Migs.

“Wala nga!”.

Napahimas ng baba si Migs, nag-astang matalino at dahan dahang bumigkas ng salita sa isang pataas na tono,. ”Pabili hong… pabili hong…PABILI HONG FUNNY KOMIKS! PABILI! PABILI! HAHAHAHAHA!”, pasigaw na sambit ng makulit na payatot na tonong nag-aasar.

“Wala ka na talagang sinabing matinong payatot na mutain na hindi naliligo to the highest level of cheverlu eklabu ka! Bwisit!”, sabay isnab ng matabang tinderang hindi maipinta ang mukha sa pagkaasar sa binatilyong mahilig mangulangot.

Habang hinihintay ni Migs si Daren, sunud-sunod na wang wang ng ambulansya ang narinig nya. Tatlong ambulansya ang dumaan. Ayon sa narinig nyang tsismisan ng mag taong usyoso at dumadaan, lulan nung isa si Mang Deret, na bigla na lang daw nahimatay sa kanilang bahay habang nanonood mag-isa ng bold na pelikula. Lulan naman nung isa si Mang Raymond, na matapos bugbugin ng asawa dahil sa madalas na pag-inom ng alak sa beer house at laging me mantsa ng lipstick sa short ay nakita na lang na may dalawang maliit na sugat sa leeg na parang me kumagat. Ang pangatlo namang ambulansya ay lulan si Mang Gene, na binugbog ng mga kapibahay ng nahuling binobosohan ang dalagang anak ni Mang Danver habang naliligo sa banyong sako lang ang dingding.

“I…am… sorry… I… am… later… than… never!”, sambit ng hinihingal na si Daren na noon eh kararating lang at pawisang pawisan at kunyaring alam ang ibig sabihin ng English na binitiwan nya.

“Anong oras na baluga ka? Kanina pa akong ala una naghihintay sayo.”, sagot naman ni Migs na nag-aastang inip na inip na.

“Utot mo, alas tres sabi mo. Pasalamat ka nga at pumunta ako. Kung hindi mo lang ako binantaang tutulian, hindi ako pupunta eh. Hehehe.”

“Magsilayas nga kayo dito sa harap ng tindahan ko. Kaya naman ako minamalas dahil may mga balat kayo sa puwet!”, sabat naman ni Aling Mely na noon eh nakasabunot na sa sariling buhok.

“Ikaw nga Aling Hippopatamos, maitim ang singit! Hahahaha!”, pang-aasar ni Migs.

At sabay sibat ng dalawa papunta sa bakanteng lote ng Baranggay at naiwan si Aleng Mely na tulala at pabulong-bulong sa sarili, “Paano nila nalaman? Asawa ko lang, ako at si Mang Isko ang nakakalam noon? Paano? Paano? Paano...? Paano…?”

<><><><><><><><><>

Holding hands na naglalakad ang magkaibigan patungo sa bakanteng lote na parang magkasintahang sabik na sabik sa isat-isa. Nagkukulitan at nagkukurutan ng tagiliran. Napakasweet na parang kahit buong batalyon ng langgam ay mapapagkamalan silang asukal. Pero mapapasuka tiyak ang mga langgam sapagkat napakaalat at napakaasim dahil pareho na silang ilang araw ng hindi naliligo. Tatawa-tawang pinuna sila ni John Carlo, ang pinakawirdo nilang kakalase. Palagi itong nakikitang nagsasalita ng walang kausap at nakatingin sa kawalan at pag minsan ay sa malawak na langit na para bang naghahanap ng hugis kunehong ulap. Laging pinag-uusapan ng kanyang mga kakalase na may mga kaibigan daw itong nakikita na hindi nakikita ng karaniwang tao. Kaya daw ito laging perfect sa mga exams at quizzes kasi, ayon sa mga kakalaseng saksi at mga nangtitrip lang, binubulungan daw ito ng mga kaibigan nyang “imaginary”.

“Kulang na lang ang “I Love You” at halik at mapapagkamalan na kayong magsyota ah.”, seryosong bati ni John Carlo sa dalawa na noon ay natauhan at nandiri sa kanilang ginagawa.

“Duh! Kesa naman imbisibol ang syota!”, sabi ni Migs, sabay akbay kay Daren.

“Olags”, sabay tulak ni Daren sa kaibigan. “Bakla ka ata eh!”

“Tae! Mamatay na ang bakla! Kung bakla ako, didilim ang mundo!”

“Baluga ka, bilisan na natin at may ipinapabili pang toyo si mommy!”, resbak ni Daren. “At ikaw John Carlong otistik, wag kang puna ng puna kung gusto mo pang abutin ng umaga.”

Nanatiling seryoso ang mukha ni John Carlo at nagpatuloy na siya sa paglalakad habang bubulung-bulong ng lengwaheng hindi kayang intindihin ng normal na tao. Kasabay noon ay ang biglaang pagdilim ng kalangitan.

“Putakte, nakikita mo ba ang nakikita ko?”, gulat na gulat na sambit ni Daren habang nakatayo ang dalawa sa bukana ng bakanteng lote.

“Alin? Yun ba?”, sabay turo ni Migs sa karatulang nakadikit sa poste na may nkalagay na “NO TRESPASSING”.

“Tanga, yung langit. Nagkatotoo ang sabi mo. Sinagot ng langit ang sinabi mo. Dumilim ang langit. Bakla ka nga ata eh! Nangangati ako sayo. Sa tinagal-tagal na magkaibigan tayo. Ngayon mo lang sinabing bakla kang hayop ka.”, ani Daren

“Alin ba yun?”

“Eh bakit ka madalas kumindat sa akin dati?”

“Ulul, kita mong napuwing lang ako nun.”, depensa ni Migs.

“Eh bakit mo ako binigyan ng bulaklak at chocolate noong balemtayms day?”

“Tangengot ka talaga. Para kay Elena yun! Matagal ko ng kras yun. Nahihiya lang ako kaya “Four Reyjohn” ang inilagay ko sa halip na “Four Elena”.”, di na maipinta ang mukha ni Migs dahil nahihirapang magpaliwanag.

“Eh yung pagyakap mo sa akin nung nakita mo akong nakahubad sa banyo ng klasrum?”, muling tanong ni Daren.

“Alin, yung may kurot pa sa nipples mo?”

“OO!”

“Yung kinalikot pa ang pusod mo?”

“OO!”

“Yung may kasama pang himas sa puson?”

“OO! Yun nga. Kabaklaan mo!”

“Hayup!. Hindi na ako yun.”, iiling-iling na sagot ni Migs na nangasim na ang mukha. “Tanga ka. Si Cesar Abnoy yun. Yung makapal ang labi, maitim ang gilagid at me galis! Pikit ka kasing ulaga ka! Nasarapan ka ata. At hindi ako bakla, isaksak mo sa kilikili mong may anghit…”

“Pwe! Kaya pala kinilabutan ako noong may kinakalikot ang gago.”, sambit ni Migs na diring-diri sa sarili.

“Kalimutan na natin yun.” Kahit ako nasusuka kapag naaalala ko. Hehehe.”’

“Sige, pahalik na lang ako ng lips to lips para mapatunayan ko sa iyo na hindi ako bakla. Hehehe.”, nakangiting sabi ng payatot na baluga.

“Bulshit ka. Subukan mo, papatulan kita. Hahahaha. ”, at umugong na ang tawanan sa usapan ng dalawang magkaibigan.

“Tanga boy, para kay Elena yun. Haha. At hindi lang halik ang gagawin ko.”

“Mamatay ka ng hayop ka.”, sagot ni Daren

“Pagkatapos mo.”, bwelta ni Migs.

Sa mahabang diskusyon ng dalawa ay hindi nila namalayan na dumilim na ng husto sa kanilang lugar na kinatatayuan. Lumakas na ng husto ang hangin. At sunud-sunod na kulog at matatalim na kidlat ang ibinuga ng kalangitan. Hindi maipinta ang mukha ni Daren sa takot at hindi maiguhit ang mukha ni Migs sa pagkabigla at pagkamangha. Parehong hindi nakapangsalita ang dalawa at nanatiling nakanganga hanggang sa bumagsak sa malayo ang isang nag-aapoy na bagay.

“Tara ng umuwi Migs, natatakot na ako. Gusto ko pang mabuhay, yumaman, magkaasawa, magkaanak at bumili ng toyo. Mapapagalitan ako ni mommy kapag namatay ako!”

“Ang ober aktor mo. Kakaladkarin kitang abnormal ka. Ito na ata yung hinihintay natin. Tara na, pumasok na tayo.”, sagot ni Migs habang hawak si Daren sa kwelyo ng damit.

“Teka, pano yung nakasulat na “no trespasing”?”

“Bobo, ibig sabihin ng “no trespasing” eh bawal ang tatlong pasado. Tanga ka kita mong dalawa lang tayo. At hindi tayo pasado! Zero ka nga sa exam eh kahit na nangodigo ka. Tayo na. pwede tayo dyan.”

At magkasama ngang nilabag ng dalawa ang karatula at sapilitang isinama ni Migs ang takot na takot na kaibigan. Pinagpapawisan ito ng malalamig, maliliit at butyl-butil na pawis. Nang papalapit na sila sa umaapoy na bagay ay biglang napapikit si Daren at huminga ng malalim.

“Teka lang abnoy, napatae ako sa short”

<><><><><><><><><>

Tuluy-tuloy pa rin at abalang-abala ang mga kabataan sa kompyuteran malapit sa paaralan. Maingay at nagmumurahan ang mga naglalaro. Yung mga tahimik naman ay nanonood ng pornograpiya. Sikat na sikat sa mga delingkwenteng kabataan ang ganitong mga gawain, may pasok man o wala sa eskwela. Pinakamaingay sa mga ito si Chris, 20, 3^rd Year na sa High School. Anak ng isang negosyanteng Tsinoy na syang ngmamay-ari ng nasabing kompyuteran. Pahinto-hinto sa pag-aaral sa kadahilanang paulit-ulit na nadadrop sa eskwela dahil paulit-ulit nitong binabastos ang mga guro, maging ang principal. Sumasagot ito ng padabog kapag tinatanong, mahilig mag-angat ng palda ng kaklaseng babae at mahilig makipag-away. Nag-aastang hari ito sa paaralan maging sa Ika-apat na antas. Bagamat nabiyayaan ng magandang buhay at magandang hitsura, nagmumukha pa rin itong tanga sa harap ng iba.

“Anak, tama na muna yang laro. Pumunta ka muna kina Aleng Melissa para kunin yung bayad sa inutang nyang paninda. Dun mo na lang kuhanin yung pambili mo ng PSP”. Si Yuzuru Procopio Chua, ang tatay ni Chris. Kilala bilang isang maimpluwensyang tao sa Barangay Tamisian. Bukod sa kompyuteran ng baranggay na ilang beses ng pagtangkaang ipasara ay hindi magawa gawa dahil sa hindi malamang kadahilanan, pagmamay-ari rin nito ang isang marangyang bahay, malaking lote sa bayan, talyer sa katabing baranggay, tindahan ng mga pakain sa baboy, tindahan ng mga pekeng appliances at DVD tapes sa Divisoria, kasosyo sa illegal na beer house sa Malate, at nangungunang big time sa industriya ng shabu. Mahigpit nitong kalaban si Kapitan Dimagiba sa eleksyon ngunit palaging natatalo at nag-aakusang dinaya siya ni Kapitan.

Sandaling iniwan ni Chris ang ginagawang pakikipaglaro sa kompyuter. Tumindig. Hinugot ang kalahating suklay sa likod na bulsa ng kupas na pantalon at mabilis na itinaas ang buhok. Isinuot ang sunglasses na nakasukbit sa damit. Iniunat ng kaunti ang mga kamay at mayabang na lumabas sa kompyuteran para sundin ang bilin ng ama.

“Tae boy ka. Dito ka pa dumayo. Bilisan mong magpunas nyang kalat mo. Maya-maya ay tyak na dadagsa na ang mga usyoso dito. Itapon mo na yang brief mong may tae tutal limang araw ka na din naman yatang hindi nagpapalit. ”, sabi ni Migs habang pinipilit magsalita ng nakatakip ang ilong.

“Tanga, sayang eh. Pwede pang labhan to.”, sambit naman ni Daren habang itinatago ang brief sa bulsa.

“Bilisan natin! Nakikita ko na yung nag-aapoy na bagay!”, wala sa mukha ni Migs ang anumang pagkatakot. Hindi sya kinakabahan sa anumang pwedeng mangyari. Hindi sya natitinag ng malakas na hangin at madilim na kapaligiran samantalang nanginginig na ang mga kalamnan ni Daren dulot ng lamig at takot.

“Saglit lang! Baka mapano tayo dyan! Bobo ka ba? Hindi ka man lang nag-iisip!”

“Ikaw ang bobo. Ako ang nakadiskubre nito. Matatalino lang ang mga nakakadiskubre. Katulad ng mga sayantis. O di ba? Mula ngayon ay isa na akong sayantis. Bahala ka kung gusto mo ng umuwi. Hinding hindi kita hahatian sa madidiskubre ko.”, mayabang na tumindig ng tuwid si Migs at iniwan ang kaibigang di makagalaw sa kinatatayuan.

Mula naman sa tindahan ni Aleng Marta ay natatanaw ni Chris ang isang napakaliwanag na bagay. Pumikit siya ng tatlong beses. Walang nagbago. Kinurot nya ang sarili. Mas lumiwanag yung pangitain. Tinanong nya si Aleng Mely. “Aleng Melitabang baboy, nakikita nyo ho ba yung maliwanag na bagay na yun? Mukhang nasa bakanteng lote. Parang nag-aapoy ho eh.”

Sumulyap si Aleng Mely sa bintana. Walang nakita. Lumabas ng tindahan. Tinitigang mabuti ang direksyong itinuturo ni Chris. Nakiusyoso rin si Mang Isko na noon ay dalawa ang pakay sa buhay, ang bumili ng sigarilyo at bolahin si Aleng Mely. Dahan-dahan itong lumapit kay Aleng Mely, ibinaling ang paningin sa lugar na sinasabi ni Chris at ibinaling ang mga kamay sa beywang at dibdib ng matabang ale.

“Sugarpie naman, wag dito. Nakakahiya. Sa loob na lang tayo. Isasara ko ang tindahan. Tamang-tama, wala ang asawa ko tsaka safe ako ngayon ahihihi.”, malanding bulong ni Aleng Mely kay Mang Isko. Sabay baling kay Chris, “Adik kang bata ka. Kaali-aliwalas ng paligid. Ilang shabu ba ang natira mo? Oh itong bayad ko. Wag mo akong abalahin.”. Nagmamadaling isinara ni Aleng Mely ang kanyang tindahan at hinigit ni Mang Isko na abot sa batok ang ngiti.

“Mamatay na kayong dalawang bulag. Tae kayo puro kasi kayo landian. Sigurado ako sa nakikita ko. Pupuntahan ko yun bago pa mapuntahan ng iba.”, sambit ni Chris sa sarili at tumatakbong tinahak ang daan papuntang bakanteng lote.

<><><><><><><><><>

“Migs naman! Wag mo akong iwan dito! Putik! Baka mapahamak ka! Bestfriend! Bestfriend! Tanga ka, baka kung ano na yan! ”, pagpipigil ni Daren sa kaibigan.

“Tumahimik ka. Kung ayaw mo wag! Napakaduwag mo talaga! Umuwi ka na! Dismayado ako sa iyo!”, iiling-iling ang ulo ni Migs at dire-diretso pa rin na lumapit sa nag-aapoy na bagay.

Sinlaki ng bunganga ng bulkang Taal ang butas sa lupa. Dahan dahang sinilip ni Migs ang butas at nanlaki ang mga mata sa nakita. Sinlaki ng isang malaking bahay ang nasaksihang bagay ni Migs. Umaalab ito ng husto pero walang nararamdamang anumang init ang binata. Hindi siya nakagalaw. Noon lang siya nakaramdam ng takot. Doon siya pinagpawisan ng husto. Napapansin nyang mas lumiliwanag ang bagay. Lalong lumaki ang apoy. At habang lumalaki ito ay lumalaki din ang butas at nadudurog ang lupa. Hindi na naiwasang mapaurong ni Migs at mapaupo sa kinatatayuan.

“Micollo! Umalis ka na! Delikado dyan!”, sumisigaw si Daren pero hindi sya naririnig ng kaibigan. “Micollo! Micollo! Migs! Tae ka! Hoy! Hoy!”

Wala na sa sarili si Migs. Hindi nya alam kung paano sya makakaalis. Pinilit nyang iangat ang katawan pero hindi nya magawa. Kahit ang mga paa ay hindi nya maigalaw. Lumingon sya pero napalibutan na siya ng apoy. Pumikit sya para magdasal. Saka pa lang nya naisip si Daren na noon ay paos na paos na sa kasisigaw.

“Daren takbo na!”

“Hindi ako aalis ng hindi ka kasama! Ililigtas kita!”

“Tanga ka!”, sabi ni Migs.

“Ikaw bobo!”,sagot ni Daren.

“Bosero! Sira ulo!”, sabi ulit ni Migs .

“Utot mo!”, sagot ni Daren.

“I love you!”, hirit ni Migs.

“I love you too!”, sambit ni Daren.

“Mwah mwah! Tsup! Tsup!”, ganti ni Migs.

“Pakyu!”, banat ni Daren

“Andadrama nyo. Duwag naman kayo pareho. Mamatay na kayo. Tae lang naman kayo sa lugar na ito.”, sabay dating ni Chris na noon ay nakapamewang pa at pormang-pormang suot ang kanyang sunglasses.

“Pagkatapos mong mamatay ungas! May araw ka rin!”, magkasabay na sinambit ng dalawa.

“Pwes! Ito ang araw ko!”, pagkatapos noon ay walang pag-aatubiling tumakbo si Chris patungo sa nag-aapoy na bagay at walang takot na nilundag ang bunganga ng butas.

“Tangaaaaaaa ka talagang hayop ka! Mamatay ka na sanaaaaaaaaa!”, sigaw naman ni Daren.

“Waaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhh!”, sigaw ni Migs habang nahuhulog at kinakain ng apoy.

“Waaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhh!”, sigaw naman ni Chris habang nahuhulog din at kinakain ng apoy.

“Weeeeeeeeeeeeeeeehhhhhhhh!”, sigaw ng nilalang na umiilaw ang mata at enjoy na enjoy habang nahuhulog at kinakain ng apoy ang dalawa.

Sa isang iglap ay lumaki ng husto ang butas. Kumawala ang napakalaking bola ng apoy. Umilaw ng sobrang liwanag ang nag-aalab na bagay. Hindi na nagawang makaalis ni Migs sa kinatatayuan. Tuluyan na syang nahulog sa lumaking butas. At kasabay ng pagbagsak ni Chris sa tinalunang lugar ay isang napakalaking pagsabog na yumanig sa buong kalupaan. Sa lakas ng pagsabog ay tumilapon si Daren at napasabit sa sanga ng isang puno.

Walang malay. Walang ulirat. Walang brief. Nakasabit sa puno. May tae sa pwet.

<><><><><><><><><>

“Tinamaan ka ng lintik kang bata ka. Kagabi pa kita hinahanap, dito ka lang pala tatambay. Talagang may pagkatamad kang pumasok ano. May pag-akyat ka pa sa puno at may pagtae ka pa sa short mo.”.

Hindi maintindihan ni Daren ang nasa paligid nya. Nakaupo sya sa ilalim ng puno ng mangga. Nahihilong iminulat ng dahan dahan ang mga mata. Malabo. Wala syang maaninag kundi mga aninong kulay puti. Pinilit ibuka ang mga bibig pero walang lumalabas kahit konting salita. Lambot na lambot ang buong pangangatawan. Ni kilos na bahagya ay hindi nya magawa. Naubos na rin ang amoy dahil natuyo na ang tae sa pwet. Tadtad ng uling ang katawan na syang ipinagtaka ng kanyang ina. Dahil hindi makausap ng matino, isang malakas na sampal mula kay Aling Marta ang gumising sa diwa ng binata.

“Aray! Bakit naman ho mommy?”

“Kasi mahal kita anak.”

“Uhmmmp!”, isang mas malakas na sampal ang tumama sa ina.

“Arekup! Putragis na…”

“Mahal ko rin ho kayo.”, sabat ni Daren habang tumatayo at pinapagpag ang sarili bago pa tuluyang matapos magsalita ang ina.

Napatulala bigla si Daren sa paglingon nya sa gawing kanan nya. Naguguluhan. Wala na ang malaking butas. Wala na ang malakas na hangin. Wala na ang madilim na langit. Wala na ang nag-aapoy na bagay. Litung-lito sa mga pangyayari. Saka pa lang naisip ang matalik na kaibigang nakita nyang kasamang sumabog at nilamon ng apoy.

“Mommy, si Migs ho?”

“Aba malay ko sa kaibigan mong may putok.”, sambit ni Aleng Marta habang hinihimas ang namumulang pisngi.

“Kasi ho… nakita ko hong…”, paputul-putol sa pagsasalita si Daren. Hindi nya alam kung papaano ikukwento ang lahat ng naganap nung kinahapunan. Hindi nya alam kung papaano sasabihin ang tungkol sa malaking butas sa lupa at ang nag-aapoy na bagay at higit sa lahat ang pagsabog na naganap. “Kasi ho… nakita ko hong nilamon ng apoy si Migs. Isang napakalaking apoy.”

“Tanga. Katangahan mo. Pumapasok sa eskwela ngayon ang kaibigan mo.”, nagsalita na si Mang Renan na matagal na palang nandoon. “Sinundo si Elena kaninang umaga. Itinatanong ka nga eh. Sabi ko baka kung saan ka na naman napasuot.”

Lalong naguluhan si Daren. Napatitig sya sa ama sa sobrang pagtataka. “Ngunit papaanong..?”

“Puro ka kasi kabobohan sa buhay kaya kung anu-ano na ang naiisip mo at napapanaginipan. Ayusin mo ang buhay mo. Gumaya ka sa amin ng tatay mo! Loser ka.”, sabi ni Aleng Marta.

“Whatever!”, sagot ni Daren. “Kailangan kong umuwi na at magbihis para makapasok sa eskwela para linawin ang lahat.”

“Maligo ka muna. Nagkandadikit na mga tae mo. Kadiri ka tinamaan ka ng lintik ka.”

“Bukas na ho. Madadaan ko ho to sa ngiti. Hehehe.”, at nagmamadali na ngang umuwi ang binatang may nakadikit na tuyong tae sa short para palitan ang damit na ilang araw ng hindi napapalitan.

Sa eskwelahan, nakatambay si Migs sa labas ng silid nila Elena. Sumusulyap- sulyap sa bawat galaw ng dalaga. Sa kaniyang paningin, animo’y anghel na walang pakpak ang dalaga. Sa tuwing mahuhuli naman syang nakatitig dito ay biglang titingin si Migs sa langit at sisipol-sipol. Sa kanyang pagtitig ng matagal, may napansing kakaiba si Migs sa loob ng silid na malapit kay Elena. Isang taong nakasuot pampari ang nakaupo sa isang upuan. May hawak na libro na animo’y bibliya. Ngunit walang ulo. Tumindig bigla ang pari, itinaas ang kamay at kasabay noon ang biglaang pagsakit ng kanyang ulo at panlalabo ng paningin. Pumikit si Migs ng mga ilang minuto at sinubukang tingnan ulit ang silid pero hindi na ang paring walang ulo ang nakita nya, kundi isang estudyanteng lalaking nakasuot ng bra.

“Guni-guni lang siguro… pero parang totoo.”, sabay punas ang pawis sa noong di maalis ang pagkakakunot.

“Mukhang malalim ang iniisip mo. Tahimik ka ata.”, isang pamilyar na boses ang biglang nagpagulat kay Migs.

“E…le..na?!, Ikaw pala. Hindi kita napansin na lumapit sa akin. Hehehe. Wala to. Sumakit lang ang ulo ko.”, napangiti si Migs.

“Hala! Bakit?”, tanong ni Elena.

“Ikaw kasi ang iniisip ko.. hehe. ”, mahinang sabi ni Migs. Napayuko na parang nahihiya sa kausap. “Naalala mo pa ba noong naglalaro tayo nila Daren at aksidente kitang nahalikan sa labi?”

“Oo, galit na galit ako sayo nun. Para kasing sinadya mo eh.”

“Hindi ah.”

“Eh bakit may dilang kasama?”

“Hehehe. Promise hindi talaga. Eh yung iniligtas kita sa mga nanloloko sayong panget, naaalala mo?”

“Wala namang ganung nanloloko sakin ah.”, pagtataka ng dalaga.

“Wala nga. Kasi maganda ka na noon pa man. hehehehe”, pambobola ng binata.

“Hehe, baliw! Kaw talaga, pinatatawa mo ako.”, natatawang sabi ni Elena.

“Sana may kamera ako ngayon anu?”, hirit na naman ni Migs.

“Bakit na naman?”

“Para maipadevelop na kita…”

“Digicam na uso ngayon, baliw. Tsaka anong malay mo sa pagkuha ng kamera. Dyan ka na nga. Hinihintay na ako nila Katrina sa kantin. Hehe.”, sabay alis ni Elena na may halong kilig.

“Sandali Elena! May nakalimutan pa akong ipaalala sayo!”, muling tawag ni Migs sa papalayong dalaga.

“Alin na naman?”, natigilan si Elena.

“Yung mga araw na magkasabay pa tayong umiihi sa harapan ng bahay nyo. Hehehe.”

Saglit na natigilan si Elena. Sumimangot na tila napahiya.Tumalikod at kasabay noon ang diretsong pagpunta sa kantin ng paaralan. Lumingon si Migs. Madami palang nakarinig ng kanyang sinabi. Napakamot na lang ng ulo, napagtanto ang katangahan at tumingin sa unti-unting lumalayong dalaga papunta sa kantin.

“Putcha. Ano yun?”, bigla nyang pagtataka.

Isang imahe ng pari na nakangiti sa kanya ang kanyang napansin na nakatayo sa pinto ng kantin. Hawak ang bibliya. Umiilaw ang mata at dahan-dahang nawawala ang ulo. Mas malinaw na ang imahe. Kinilabutan si Migs. Pumikit sya pero mukha nung pari ang nakita nya. Maitim at mapula ang mga mata. Nakangiti na nakasara ang labi na parang nagpapahiwatig ng hindi magandang mangyayari. Nakakatindig ng balahibo ang hitsura. Sa pagmulat ni Migs, dalawang salita lang ang lumabas sa bibig nya. “Elena, wag…”

<><><><><><><><><>

“Hoy baluga kong bespren!”, isang mahinang suntok sa braso ang tumama kay Migs. “Kanina ka pa pala dito. Akala ko namatay ka na.”

Nakayuko si Migs. Hindi pinapansin ang dumating. Nakakunot ang noo at malalim ang iniisip. Muling pinunasan ng palad ang noong butil-butil ang pawis. Hindi gumagalaw. Huminga ng malalim at bumulong sa sarili, “Ano yung paring ulong-pugot na nakikita ko? Hindi maganda ang pakiramdam ko. Nanganganib si Elena. Kailangang may gawin ako.”

Walang anu-ano’y isang first year student ang humihingal na sumisigaw papalapit sa dalawa. “Kuya, kuya. May nanggugulo sa kantin na upper class! Sinasaktan ang mga bumibili!”

Isang iglap ay tumindig si Migs. Tumingin ng diretso sa kinaroroonan ng kantin. Nagkakagulo na ang mga tao. Nagzoom ang kanyang paningin at napansin ang dalawang pamilyar na tao, si Chris na hawak-hawak ng mahigpit ang katawan ni Elena na parang asong ulol na mangangagat.

“Humanda ka sa aking demonyo ka.”. Kasunod noon ay ang pagtakbo ni Chris sa lugar ng kaguluhan.

Samantala. Naiwan na naman si Daren na tulala. Naguguluhan at hindi maintindihan ang mga nangyayari sa kanyang paligid. Pinunasan ang noong wala namang pawis. Nagtatakang iba ang ikinikilos ng kaibigan. Dahan-dahang lumakad papunta sa lugar ng kantin habang kinakamot ang ulo na puro balakubak. “Tae, ano ba yung “aper klas” na sinabi nung pers dyir na un? At bakit astang superhero ang mokong na yun? Tae, may shooting ba dito? At bobo ba ako?”.

“Oo bobo ka. Hahahaha!”, sigaw ng mga tumpok ng estudyanteng nakatambay sa gilid ng classroom at tumatawa na parang nang-aasar.

“Tanga! Hahahahahaha!”, sabi naman ng mga kadalagahan na sabay sabay nagkakamot ng maiitim na hita habang inaayos ang stockings na wala naman sa prescribe uniform ng paaralan.

“Mamatay ka na!”, sabi naman ng mga teacher na nakita nyang nilabasan ng mapulang ilaw sa mga mata.

Yumuko si Daren. Tuloy pa rin ang pag-ugong ng maga boses. Umiling-iling na parang kinakalog ang ulo. Pumikit si Daren. Nakita nya naman ang mukha ng nanay nya. “Putragis kang bata ka. Wala ka ng ginawang tama.”, sabi ng nanay nya sa isip nya.

“Waaaaaaaaaaaaaaaaah! Ayoko na!”, sabay takbo ni Daren papunta sa lugar na matapang na tinutungo ng kaibigan.

Mataas na ang araw. May lakad si Kapitan Dimagiba at si Mang Renan. Lulan ng sasakyang patrol ng baranggay, isang liblib na lugar ang kanilang pinuntahan. Magubat ang paligid at medyo madilim dahil sa naglalakihang mga puno na humaharang sa sikat ng araw. Walang anu-ano’y tumirik na lang bigla ang patrol sa gitna ng daan.

“Pare, naubusan yata tayo ng krudo.”, sambit ni Mang Renan habang napapakamot ng ulo.

“Diba kakapuno lang natin ng tangke nyan bago tayo umalis?”, sagot naman ni kapitan.

“Ay, oo nga pala. Hehehe. Ano kayang problema?”, tanong ni Mang Renan.

“Bakit ka sa akin nagtatanong?”, sagot ulit ni Kapitan.

“Malamang dalawa lang tayo dito. Alangan namang tanungin ko sarili ko.”, balik ni Mang Renan.

“Alangan namang ako ang magtanong sa’yo eh ikaw nga ang nagtatanong. Tsaka bakit ko sasagutin kung hindi mo naman ako dapat tinatanong. Kung ikaw ang tanungin ko, sasagutin mo ba?”, paliwanag ni kapitan.

“Oo nga ano kumpare? Hehehe. Ang tanga ko.”, sambit naman ni Mang Renan na napahimas na lang ng buhok sa pag-amin ng kabobohan nya. “Teka, ano ba talagang sadya natin dito? Nakakatakot ang paligid eh. Akala ko nga may nakita akong babaeng nakaputi na nakatayo dun sa malaking puno na yun eh.”, dagdag pa nito sabay turo sa malaking puno ng balete.

“Kakausapin natin yung tribo ng mga mangyan dito. Nabalitaan ko kasing alam nila kung saan ang mina ng ginto dito. Tsaka puro ka imahinasyon. Walang multo dito o ano pa mang nakakatakot na bagay. Baka guni-guni mo lang yun.”, sagot ni kapitan.

“Siguro nga guni-guni ko lang yung babae na yun. Teka pare, tingnan ko muna yung sasakyan.”

“Sige, iihi na din muna ako.”

Habang umiihi sa kapitan ay biglang lumamig ang kanyang pakiramdam. Tumindig ang kanyang balahibo at parang kinikilabutan sya. Pakiramdam nya ay may nagmamasid sa kaniya. Nilingon nya si Mang Renan pero abala ito sa pagtingin sa sasakyan. Nilingon nya ang puno ng balete at nabigla sya sa nakita.

Isang babaeng sobrang puti. Nakadamit ng puting-puti na baro at saya. Nakatayo sa puno ng balete. Hindi gumagalaw. Nakatingin kay kapitan. Nakangiti ang pulang-pulang labi. Ngunit hindi kita ang mata dahil natatakpan ng maitim ng buhok.

“Laba sa Tide…”, sabi ni kapitan. “…at mukhang masaya syang makita ang kapitan ni kapitan! Hehehe.”

Itinuloy ni kapitan ang pag-ihi sa harap ng babaeng nakaputi. Walang anu-ano’y nahawi ang maitim nitong buhok at lumabas ang maiitim nitong mata. Umagos ang dugo sa mukha ng babae. Ikiniling ang ulo at lalong lumakas ang agos ng dugo sa mukha. Ngumiti ito at nagsabing, “Tulungan mo ako… Tulungan mo ako…”. Palakas ng palakas ang boses. Sa bawat buka ng bibig ng babae ay unti-unting naagnas ang mukha nito. “Tulungan mo ako… Tulungan mo ako…”. Biglang nawala ang babae. Di makapagsalita si kapitan. Tuluyan na itong napaihi sa kanyang pantalon. Pinilit nyang lingunin ang kaibigan pero hindi nya maigalaw ang kanyang ulo. Sinubukan nya ding tawagin ang kaibigan pero walang lumabas na boses. Mga ilang minuto ang lumipas bago pa ito nakasigaw.

“Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhh!”

Napalingon si Mang Renan. “Hoy kumpare! Iihi ka lang may pagsigaw ka pa. Tayo na. May naipit lang na sanga sa ilalim.”

“White Lady… may.. White Lady… humihingi ng tulong…”, takot na takot na boses ni kapitan habang dahan-dahang papalapit sa sasakyan..

“Guni-guni mo lan yun. Ako yung kanina pang humihingi ng tulong. Kanina pa kita sinisigawan kaso parang hindi mo ako naririnig. Hindi ko kasi maabot yung sanga kaya may…”

“Umuwi na tayo. Ayoko na dito. Bilisan mo.”, sambit ng pawisang kapitan na hindi na alam ang gagawin sa takot.

“Napaihi ka pa sa pantalon mo. Akala mo nakakita ka ng multo.”, sambit ni Mang Renan habang pinatakbo ulit ang makina ng sasakyan.. “Oh, buksan ko ang radyo para marelax ka. Guni-guni mo lang yun.”

“Tulungan mo ako…tulungan mo ako…tulungan mo..ako…”, boses na magmula sa radyo.

“Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahh!”, sabay sigaw ng dalawa na nagmamadaling pinabalik ang sasakyan. Walang hinto at dirediretso sa daan na parang hinahabol ng madaming pangarerang kabayo. Ng makalayo na ay pinahinto ni Mang Renan ang sasakyan upang magpahinga at magpunas ng pawis. Kabado at malakas ang tibok ng puso. Walang masabi at magawa si kapitan kundi kagatin ang labi.

“Ang baho.. ano yun? Amoy tae.”, sambit ni Mang Renan.

“Guni-guni mo lang yun.”, sagot ng kapitan na noon ay di mapakali sa upuan.

“Napatae ka sa short no?”, pagtatanong ni Mang Renan.

“Okay lang. Ipapalaba ko na lang sa asawa ko. Ang mahalaga ay ligtas nating natakasan yung nakakatakot na babae.” Nanginginig pa ding sambit ng kapitang napatae at tumutulo na sa upuan ng sasakyan.

“Labhan mo sa Tide.”, sambit ng babaeng nakaputi sa likod ng sasakyan. Nakangiti at umaagos ang dugo sa mukha.

<><><><><><><><><>

HINDI PA TAPOS... KASALUKUYANG GINAGAWA ANG CHAPTER 9... :)

ang libro kong ewan.. bow!

2009-02-17T00:57:00.000-08:00

Psst! Oo, Ikaw!

(Mga kuwentong sumingaw lang sa butas ng aking utak)

Sa lahat ng kakilala ko...

...At mga makikilala pa.

Sa Pamilya ko...

Sa iyo...

...At sa akin.

ALPHA.

Noong unang panahon, may kanya-kanya pang utak at paa sina Mata, Ilong, Bibig, Tenga at Puso. Matalik na magkaibigan sina Ilong at Bibig. Si Tenga ay kabilang sa independent party, laging may sariling mundo at madalas na nagbibingi-bingihan. Mortal nilang kaaway si Mata sa kadahilanang lahat eh pinupuna nito. Si Puso naman ang kaibigan ng lahat.

Isang araw, habang namamasyal sa SM Mall of Asia sina Ilong at Bibig eh palihim pa silang sinundan ni Mata kahit na hindi naman talaga nakakakita ang dalawa. Ngunit biglang natigilan ang dalawa sabay bulong ni Bibig, “May naaamoy ka bang muta?”. Hindi siya sinagot ni Ilong kasi hindi naman sya si Tenga para marinig yun at hindi rin nya kayang magsalita kasi hindi sya bibig. Pero gaya ng inaasahan, nandoon nga si Tenga, tahimik na nakikinig sa kanyang I-Pod. Dinig na dinig nya ang lahat ng sinabi ni Bibig ngunit pinili nitong wag makialam.

Samantala, tahimik na nakikipaglaro si Puso sa mga kaibigan nitong Red Blood Cells...

Nagpaulit-ulit lang ang kanilang kwento. At dahil wala namang nangyayaring iba, isang malakas na kapangyarihan ang biglang nag-alis sa pag-iisip ng lima. At doon ipinanganak si Utak, mula sa pinagsama-sama nilang utak, at ang kanang kamay nitong si Kamay.

Noong una ay naging maayos ang takbo ng buhay nila. Sa tulong ng matalinong pag-iisip ni Utak at mababang-loob ni Puso, nagkaroon ng tulungan ang lahat. Hindi na kaaway nina Ilong at Bibig si Mata. Nakikialam na rin si Tenga. Si Kamay naman ay walang sawang nagbibigay ng tulong sa iba sa abot ng kanyang makakaya.

Pero hindi nagtagal, ipinanganak si Abuso na nagmula sa kawalan at kagaya ng ilang espiritung masasama eh sumanib ito kay Utak. Unti-unting lumaki ang ulo ni Utak at tuluyang nagbago ang kanyang kulay. Naging mayabang si Utak dahil sa kapangyarihan nyang kontrolin ang lahat ng nilalang. Simula noon, naging bulag si Mata sa mabubuting bagay. Nakita nya ang lahat ng bawal makita. Si Ilong at Bibig naman ay natutong gumamit ng bawal na gamot. Si Kamay ay natutong magnakaw. At si Tenga ay nakikinig sa mga tunog na hindi katanggap-tanggap sa lipunan.

Sa kabilang banda ay lumalaban si Puso, bagay na ikinainis ni Utak. Bagay na ikinainis rin nina Mata, Ilong, Bibig, Tenga at Kamay.

At nagsimula ang isang panibagong giyera.

KULANGOT

A Smell of Bitterness

Bang! Bang! Bang! Kaboom!

Pamatay ang introduction ko no?Well, patikim pa lang yan. Ito ang totong pamatay..

Simula pa nung bata ako ay hindi ko pa nararanasang magkaroon ng BO (Bad/ Body Odor). Siguro may proper hygiene lang talaga ako. Naalala ko pa nga nung bata pa ako at bago pa lang natututong sumalat at bumasa, lagi akong may bimpo sa likod at makapal yung pulbo sa mukha na bumagay naman sa buhok kong mala-Jose Rizal ang dating. Nakita nga ako noon ng kapitbahay naming at sabi sa mama ko, “ Oi, mare, ang gwapo naman ng anak mo… mukhang mabango..hmmmm.”. Ngunit bago pa makasagot ang nanay ko eh nakaextra agad ako sabay sabing,“ Hindi naman! Mabaho ka lang!”. Inamoy muna ng kawawang kapitbahay naming yung kilikili nya at saka umalis. Simula noon ay hindi na namin siya nakita. Ang balita ko ngayon ay supplier na sya ng tawas. Sayang, crush ko pa naman yung anak nya noon kasi lagi nya akong binibigyan ng libreng ice candy sa tuwing maglalaro kami ng anak nya ng bahay-bahayan.

Balik tayo sa BO. Ang BO daw sanhi ng multiplication of bacterial species na kadalasang tumitira sa mga mamasa-masa at mainit-init na parte ng katawan- ang best examples ay singit at kilikili. Kaya kung may proper hygiene ka eh malabo kang magkaroon nito. Naalala ko tuloy nung nagbalak kaming uminom ng alak ng mga kaibigan ko. Pagsakay namin sa tricycle eh pakiramdam agad namin na lulong na kami sa droga kahit na yung mismong plano eh hindi pa nasisimulan. Mas malakas yung tama! Then, we therefore concluded na nakaka “high” din pala ang pag-amoy sa kilikili ng isang tricycle driver. “Siyeeet!” tagos pa rin yung amoy kahit na sobrang kapal ng fatigue jacket nya. Imposibleng guni-guni lang yon. Bangungot, pwede pa. Gusto ko sanang itanong, “ Mamang driver, me Rexona ho ba na tae flavor?” Pero hindi na lang, baka kasi hindi na kami makauwi ng buhay.

May text rin akong nabasa. Pano mo daw sasabihin sa kaibigan mo na may bad breath siya pero hindi sya dapat maooffend?

Ikaw: Ahm.. tsong, excuse me, tae ba ulam nyo kanina?

Ang mga BO victims ay nagkalat lang. Meron ata kahit saang sulok ng mundo. Tsk… nakakaawa. Lalo na pag mahal mo pa sa buhay ang biktima o kahit mismong ikaw. Alam ko na nakakahiya talaga kapag ikaw ay may lihim na amoy. Hindi masamang maglihim at magtago ng sikreto, pero kung amoy na ang pinag-uusapan, too bad.

Pero alam mo, madali lang iwasan ang BO. Una, maligo at maglinis ng katawan araw-araw. Pangalawa, magsuot ng malinis na damit. Magpalit lagi ng underwear (hindi effective ang Side A-Side B style promise!) at saka marami na ngayong naglalabasang deodorants, at ang pinakasikat- ang tawas at pwede din daw ang calamansi (sabi ng pinsan kong adik, mas effective daw ito kung gagamitin mo muna bago mo ito gawing calamansi juice). Pero siyempre, hindi ko rin pwedeng sisihin ang ilang kababayan natin na ni pisong tawas eh hindi makabili.

Binatang Anak: Nay, pengeng piso, bibili ako ng tawas.

Ina: (galit mode) Ayokong bawasan ‘tong pantaya ko sa Jueteng! Hala, akyat sa taas at buksan mo ung cabinet ko, me eskoba dun!

Pero naisip ko, kelan kaya nagsimula ang BO? Hygienic na kaya noon ang tao? Si Adan at Eba ay nagka-BO rin? Hindi ko alam. Ikaw alam mo? Hala! Teka lang 2 days na pala akong di naliligo!

6:45 p.m.

Mapula ang tigyawat ko. Gusto kong tirisin.

Grammar

Sa henerasyon natin ngayon, marami na ang nagbago, at marami sa mga pagbabagong ito ay hndi ko alam kung katanggap-tanggap ba sa paningin at pandinig ng mga taong pwede nating tawaging ninuno.

...

Engineering student ako. Sabi nila, kapag engineering daw, magagaling sa mathematics. Logic? Sabi... nila.

Engineering student ako. Sabi nila, kapag magaling daw sa math, bobo pagdating sa English. Logic? Sabi... nila.

Totoong puro problem solving ang madalas na ginagawa namin sa klase. Pero siyempre, may mga oras din na kailangan naming magsalita ng English.

Hindi totoong mahihina sa English ang mga engineering students. Minsan nga, gusto kong hanapin at harapin ang mga taong nagsasabi ng ganoon. Gusto kong ipamukhang MALING-MALI SILA! THEY IS NOT RIGHT TO SAYING THATS WORDS! GRRRRRR!

...

Yes, I am corrected but me.

7:00 p.m.

Yes! Lalabas na yung laman!

Nosebleeder

Tuloy sa usapang ingles...

Totoong nahihirapan ako sa pagsasalita ng English. Ewan ko kung bakit bobo ako pagdating doon. Pag nagsusulat ako, medyo maayos naman. Ano kaya ang problema sa akin?

English... English ang lenggwaheng kayang magpaagos ng dugo sa aking ilong. Sabi nga ng maraming estudyante- “nosebleed”. “Nosebleed”, paboritongexpression ng pangkaraniwang mag-aaral sa tuwing makakarinig ng mga salitang tagos sa kalaliman ng utak- ang mga malalalim na tagalog at siyempre, ang English.

Maraming paraan ng pagpapahayag ng damdaming “nosebleed”:

-Pagsinghot ng malakas sa harap ng kausap

-Pagpapahid ng panyo sa dalawang butas ng ilong

-Pagsigaw ng “BALDE! BALDE! TUTULO NA!”

-Pagsigaw ng “DUGO!” habang nakahawak sa sariling ilong

-Pagkutkot sa loob ng butas ng ilong at literal itong paduguin

Ewan ko kung sino ang nakaisip ng expression na yon. Pero may point naman pala sya. Nakakabilib. Napakamatalinghaga... napakametaphorical.

...

Alam mo ba yung balinguyngoy? Ang balinguyngoy ay ang literal na tagalog ng salitang nosebleed. Tinatawag din itong “epistaxis” sa English.

(singhot muna)

Ang epistaxis o balinguyngoy ay ang karaniwang pagdurugo ng ilong na karaniwan namang napapansin kapag namintana ito sa dalawang butas. May dalawang klase ang epistaxis: ang anterior na pinakamadalas na nangyayari at ang posterior na bagamat bihirang maranasan eh napakadelikado at nangangailangan ng agarang atensiyong medikal.

May mga kaso ng epistaxis ang nakamamatay. Pwede kasing umakyat ang dugo sa mata o di kaya naman ay bumaba sa tiyan at maaaring magdulot ng pagkahilo at pagsusuka na maaring mauwi sa paghihingalo na mauuwi sa pagkamatay. (shocks!)

May mga paraang ginagawa para mabilis na huminto ang pagdurugo ng ilong. Nabasa ko noon sa isang libro ko sa Health na dapat daw pisilin ang dalawang butas ng ilong at tumingala ng bahagya habang humihinga sa bibig. Ako naman, iba ang gimik ko. Nagdudurog ako ng mga pinitas na dahon ng bayabas at iyon ang aking inaamoy. Sabi ng lola ko, mabisa daw na panlaban sa balinguyngoy ang pagkain ng nguso ng baboy. At sabi ng kalaro kong adik, mabisa din daw ang modess.

...

Masakit ang ilong ko ngayon pero wala akong epistaxis. Acute coryza, meron.

(singhot)

...

Uhog

Bugtong: Dalawang kastila, namimintana.

Sagot: Sipon

Ang sipon, o common cold sa English, o acute coryza para sosyal, o acute viral nasopharyngitis para nosebleed, o sipon na lang para simple ay sinasabing isa sa pinakanakakahawang sakit mula sa mga organismong tinatawag na virus na nagdudulot ng impeksyon sa ating respiratory system. Common symptoms are sore throat, runny nose, nasal congestion, sneezing and cough; sometimes accompanied by 'pink eye', muscle aches, fatigue, malaise, headaches, muscle weakness, and/or loss of appetite. Fever and extreme exhaustion are more usual in influenza. The symptoms of a cold usually resolve after about one week, but can last up to 14 days. Symptoms may be more severe in infants and young children. Although the disease is generally mild and self-limiting, patients with common colds often seek professional medical help, use over-the-counter drugs, and may miss school or work days. The annual cumulative societal cost of the common cold in developed countries is considerable in terms of money spent on remedies, and hours of work lost.

The primary method to prevent infection is hand-washing to minimize person-to-person transmission of the virus. There are no antiviral drugs approved to treat or cure the infection. Most available medications are palliative and treat symptoms only. Megadoses of vitamin C, preparations from echinacea, and zinc gluconate have been studied as treatments for the common cold although none has been approved by the Food and Drug Administration or European Medicines Agency.

Common colds are most often caused by infection by one of the more than 100 serotypes of rhinovirus, a type of picornavirus. Other viruses causing colds are coronavirus, human parainfluenza viruses, human respiratory syncytial virus, adenoviruses, enteroviruses, or metapneumovirus.Due to the many different types of viruses, it is not possible to gain complete immunity to the common cold.

...

Can’t you understandable? You were in nosebleeding?

...

Yes, I am nosebleeding but me.

Dude! Its Christmas!

Many of us know Rudolph, the red-nosed reindeer with a very shiny nose. Definitely, the red color of his nose is neither because of epistaxis nor acute viral nasopharyngitis.

According to my friend, the internet, Rudolph the Red-Nosed Reindeer is a song and popular Christmas story about Santa Claus's ninth and lead reindeer that possesses an unusually red-colored nose that gives off its own light, powerful enough to illuminate the team's path through inclement weather.

The story is owned by The Rudolph Company, L.P. and has been sold in numerous forms including a popular song, a television special (done in stop motion animation), and a feature film. Rudolph was created by Robert L. May in 1939 as part of his employment with Montgomery Ward. Character Arts, LLC manages the licensing for the Rudolph Company, L.P. Although the story and song have not passed into public domain, they have established themselves as folklore (as evidenced by the development of local variations and parodies such as "Deadeye the Lonesome Cowboy," collected in the field by Simon J. Bronner and included in American Children's Folklore).

...

May swimming pool na ng dugo dito.

Nakakahilong mag-English.

Nagsusuka na ako...

naghihingalo na ako...

...

Patay na ako.

9:00 p.m.

Dumudugo na ang ilong ko, pengeng bulak.

LAWAY

Pampainit

Warm up ko lang ang mag-aksaya ng laway sa kakasabi ng mga kalokohan sa buhay. Matakaw akong magsalita. At lagi akong busog sa halakhak.Gutom din ako sa halakhak ng iba at alam kong ikamamatay ko ang isang araw na wala akong napapasayang tao. Ipapagtimpla kita ng mainit na kape mamaya pramis kapalit ng pagtawa sa mga gasgas kong linya na hindi naman talaga ako ang gumawa. Maawa ka!

Eto na...

Isang gabi, sa isang liblib na lugar, tumigil ang kotse ng isang lalaki. Wala namang sira ang kotse at marami pa itong gas.
Weird..
May ermitanyo sa may puno ng balete na lumapit sa lalaki. Ibinebenta ng isang ermitanyo ang libro. P1000.Namahalan ang lalaki, pero napilit rin siyang bilhin ito.

Bilin ng matanda, huwag tignan ng lalaki ang huling pahina ng libro, kundi.. Magsisisi siya!
Tapos biglang nawala ang matanda..Umandar ang kotse..Sa bahay, hindi makatulog ang lalaki. Kinuha niya ang libro. Tiningnan niya ang huling pahina..
Ang nakasulat. NATIONAL BOOKSTORE
P47.50!

...

Man-Help me.....Doc.....Nakainom ako ng baygon.....Doc-Bakit? Mag suswicide ka ba?Man-nakalunok kasi ako ng ipis.Doc-dapat kumain ka nalang ng tsinelas.....

...

teacher: juan,read your 500-word essay..juan: ok maam..
my muning,bow
i have a muning. my muning is lost. so i went outside the house to look for my muning......muning(482x)

...

Tumawa ka. Nakahanda na yung kape.

Kape Fever

Ang init grabe! Dahil kaya kakatapos ko lang kumain ng mainit na cup noodles at uminom ng mainit na kape pagkatapos kong kumuha ng mainit na tubig habang nakatingin sa akin ang mainit na ulong guard ngayon dito sa napakainit na dorm na ito? Ay grabe! Umiinit na rin pati dugo ko!

Kape... tama, kape nga. Umiinom ako ng kape. Ikaw? Mahilig ako sa kape. Ngunit ano ba ang kape?

Ang kape o coffee sa ingles (pwede din daw ang brown sabi nung kapatid kong 4 years old) ay nagmula sa buto ng bunga ng puno ng kape.. oo, galing sa coffee tree.Kinukuha ung bunga sa puno (siyempre) tapos ay ibinibilad sa init ng araw para matuyo.Kapag tuyo na ang nasabing bunga, sabay-sabay itong isinasangag. Mapapasing lahat halos ng kape eh medyo itim ang kulay. Iyon ay dahil sa pagsasangag.Kapag tapos na, handa na para iprocess- ang paggiling o pagbayo sa sinangag na buto para maging pino.

May ibat-ibang klase ng kape. May instant coffee na napakadaling i-preprare. Kuha lang ng mainit na tubig, ilagay ang kape, asukal(optional, lalo na pag 3-in-1 ung binili mo), at creamer kung hindi ka sanay at mangangati ka at tutubuan ng pantal-pantal sa balat o rashes kapag uminom ka ng kapeng walang creamer.

Ang isa pang uri ay ang sikat na sikat sa Batangas. Ala eh, pagkakasarap nire eh! Napakanatural daw eh! Iba naman ang paghahanda dito eh. Sa amin kasi, niluluto sa mainit na tubig ang kapeng barako eh. Nilalagyaniyon ng konting sugar(para sosyal) according to your taste and presto! Pwede nang inumin ang kapeng barako eh! Whew! Pagkakasarap nire eh! (O.A. na ako, tama na. Peace po sa mga Batangueño. Trivia: 2 years po akong tumira sa Batangas at doon po ako gumaraduate ng high school.)

May sosyal na kape. Ang kapeng Starbucks. Kaso ayokong magsulat tungkol don. (Hindi pa kasi ako nakakapunta dun.)

Another trivia:

Alam nyo bang pwedeng gawing kape ang bigas? Oo, kahit basahin mo ulit, tama yang binabasa mo at seryoso ako. At alam kong hindi mo alam kasi sa baranggay lang ata namin naimbento ang ganyang kaweird na bagay. Itunuro yun sa akin ng nasira kong lola (sumalangit nawa) kung pano ginagawang kape ang bigas. BIGAS? GAGAWING KAPE? Isasangag lang din yung bigas at pag umitim na... Yehey! Kapeng bigas na! Parang kapeng barako din yung paghahanda. Ang finished product, lasang di mo maintindihan kung kape, bigas o formalin yung iniinom mo.

May nabasa nga pala akong horoscope kanina:

CANCER: Magiging busy sa trabaho bukas. Matulog ng maaga. Wag uminom ng kape. Lucky number sa Jueteng:4-10, tumbok na 10 piso. Lucky color: fusha..fiusha..fushcia.. RED!

Cancer... Ulitin ko ulit. Cancer, yung killer na sakit. Maging specific tayo, breast cancer. Maraming manyakis na siyentista ang nakatuklas na ang pangunahing sanhi ng nasabing sakit ay kape... kape-pindot at kape-pisil... hmmm... ang corny ko talaga kahit kelan. Payo lang, lalo na sa mga girls, ingat sa mga lalaking mahilig sa kape.

Eh, papano ba malalaman kung nililigawan ka ng isang mahilig sa kape?

TIP#1: Hyper, over acting at over active

TIP#2: Tignan mo ng mata sa mata. (pag mukhang puyat, nagkape yun)

TIP#3: Itanong mo. (see the dialogue below)

Babae: Bakit mo ako nagustuhan?

Lalaki: Mukha kang kape eh...

Kape... yan ang dahilan kung bakit hindi makatulog at kung bakit humaba ng ganito ang sinusulat ko gayong paliguy-ligoy na lang at walang kwenta. Para ngang gusto ko pang magsulat tungkol sa basurang nakakalat sa roon namin eh.

...

Bukas na lang pala. Matutulog na ako. Ubusin ko lang itong kape ko.

Tumataeng Bunganga

(Wala na naman akong matinong title. Hehehe.)

February 19, 2007

dEAr dIAry,

Ubos na ang powers ko. Ganon pala ang pakiramdam. Kanina lang eh nag-ala-Marimar ang buhay ko. Pagod ang isip ko at katawan. Puso? Pwede.

Narito na naman ako, nagsusulat ng walang kwentang bagay. Hindi ko tuloy makuhang magpatawa ngayon kahit kalbo ako at nag-ahit ng balahibo sa kilikili. Haaaayy....

siey

Kamakailan lang ay napasailalim ako sa kapangyarihan ni Depression. Ngunit ako ay nakipagtagisan ng lakas sa kanya at ngayon ay unti-unting lumalaban at bumabangon sa pagkakalugmok. Whew! (lalim nun ah)

Sabihin ko na kung bakit. Wag kang maingay ha. Nabasted kasi ako ng nililigawan ko. T_T How Sad.

Ano bang masayang pag-usapan? Dapat yung masaya para naman makabawi-bawi ako kahit papaano. Hehehehe. Ano ba yung masaya? Ano ba ang kaligayahan? Hindi ko rin alam.

Katapusan.

Hindi pa pala kasi after 3 weeks:

Yey! Masaya na ulit ako. Bwahahaha. Hmmm... Paano nga ba nagiging masaya ang isang tao? Pag mayaman ka ba, ibig sabihin masaya ka na? Pag matalino ka ba, ibig sabihin masaya ka na? At papaano mo talaga masasabing masaya ka ngang talaga?

Kamakailan lang eh natapos na ang klase ko sa Psychology. Walangyang subject, muntik ko pang ibagsak at may isa pa akong subject na delikado. T_T

...

Summer Vacation.

Wahahaha! Wala akong subject na sumabit. Ang sarap sa pakiramdam! Bwahahahaha!

Kahit summer na ngayon at tapos na ang 2^nd semester eh pilit kong aalalahanin ang mga aral na natutunan ko habang natutulog ako sa mga klase ng Psychology.Ito ay ang mga aral tungkol sa kaligayahan.

Base sa natandaan ko... hmmm... teka... hala! Wala na akong mataandaan! Hehehehe. Hmmm... Pagtuunan natin ng pansin ang tungkol sa pera, bagay na pilit kinakamit ng mga kababayan nating nagdidildil ng asin at ng mga estudyanteng katulad ko nat pilit namang binibingwit ng mga buwaya sa karagatan. Ang unang tanong: Deal or no deal? Masaya ka ba pag marami kang pera? Maaring maraming sumagot ng malaking OO. Pero ang totoo, hindi batayan ang kayamanan sa pagkakamit ng kaligayahan. Bakit? Kasi mayroong dalawang pangunahing dahilang binuo ng guni-guni ko:

1.Adaptation Level Principle, at

2.Relative Deprivation Principle

Kung ano man ang ibig sabihin nyan eh kayo na lang ang magresearch. Hehe. Joke lang.

Sige na nga! Simple lang ang paliwanag. Una, hindi nakukuntento ang gusto ng tao. Dadating ang araw na mas masaya ka na kapag may lumabas na bagong bagay na gusto mong makuha. Ihalimbawa ko ang cellular phones. Nong unang ilabas ang unit na 5110 ng Nokia Corporation, at isa ka sa mga unang nagkaroon noon, nasabi mo na lang na may kasamang mura, “ Siyet! Astig ako! Masaya ako... kuntento ako.”. Ngunit di nagtagal ay naglabasan ang mga bagong models, lahat ng friends mo meron na. Ikaw, lumang model. Yuck! Hindi ka “cool” gaya nila. Hindi ka na masaya. Nagpabili ka sa nanay mo. Latest model. High tech. Ngunit dahil tanga ka eh naiwala mo kung saan at pinagbintangan mo ang katulong nyo na noon eh bagong shopping at galing sa spa center na siyang kumuha ng nasabing cellphone. Anak ng katulong! Napagalitan ka ng nanay mo at dahil doon ay hindi ka na nya ibinili ulit bagkus ay ibinalik sa iyo ang luma mong 5110 na habang maghapon kang sinesermunan ay nanonood yung katulong nyo habang palihim siyang tumatawa na parang demonyo. Napakalungkot mo. Wala ka ng mukhang ihaharap sa mga kaibigan mo. Pero hindi mo ba naisip na noon eh proud na proud ka dito? Yan ang Adaptation Level Principle. Gets?

Simple lang din ang Relative Deprivation Principle. Lagi mong iniisip na laging may mas nakakahigit sa iyo. Halimbawang kumikita ka ng 1 milyon kada buwan, ngunit yung kakilala mo, kumikita ng 2 milyon, tapos isang manager ka at isang basurero siya (totoong may pera sa basura!) , hindi ka pa rin masaya.

Isa lang naman ang gustong palabasin ng dalawang prinsipyong ito: HINDI NAKUKUNTENTO ANG TAO!

Hehehe.. akala mo napakagaling ko sa Psychology no? Tulad ng sabi ko, muntik na akong bumagsak dun.

Naisip ko ngayon lang, pag gwapo o maganda ba ang tao, masaya siya? May kinalaman ba talaga ang ganda ng mukha? Masaya ako. Sige, hulaan nyo kung anong hitsura ko.

Eh ang katalinuhan? Lahat ba ng mahina ang ulo ay malungkot?

Laughter is the best medicine daw. Naniniwala ako dyan. Nagiging masigla ang katawan kapag tumatawa. Sabi dun sa isang librong nabasa ko, kahit peke ang tawa mo eh nagrereact ang katawan at naglalabas ito ng enzymes na nakakapagpasigla sa ating sistema. Kaya kahit malungkot ka, tawa ka lang. Gawin nating inspirasyon ang mga baliw. Tingnan mo sila, hindi nagkakasakit, kasi tawa sila ng tawa.

Tawa ka lang palagi. Maging masaya sa iyong sariling paraan.

...

Baliw ka! Baliw! Baliw!

Hayop sila!

Kakaiba talaga ang mga hayop na ito. Hayop talaga!

-Minsan, kinakain ng aso at pusa ang mga bagay na hindi naman kinakain tulad ng bato, alikabok, damit, goma, at tali.

-Ang mga hayop na ito ay malaki ang tsansang mamatay sapagkat maaring magbara sa kanilang lalamunan. Parang tao pala ang mga ito. Tsk... tsk.

-Kumakain din sila ng sarili nilang tae o tae ng iba kasama na ang tae ng tao.Malimit itong mangyari sa mga aso at bihira sa pusa. Ano kaya ang lasa ng tae? Matamis kaya? Totoo kaya ang kasabihang “Smells like hell but tastes like heaven!”? Itatanong ko sa aso ko mamaya.

-Sa ibang hayop, kulay asul naman daw ang dila ng giraffe. Pag kumain kaya yun ng damong kulay pula, magiging kulay violet kaya dila nya? Itatanong ko sa giraffe ko mamaya.

-Ang nasabing dila daw ay pwedeng humaba ng mahigit sa 40 sentimetro. Hindi kaya ito yung sinasabi nilang tiktik?

-Ang hippopotamus naman ay kayang kumain ng hanggang 40 kilo ng damo sa isang araw. Gaano kadami tae nya?

-Kahit na mas malaki ang lalaking leon kaysa sa babaeng leon, ang babaeng leon ang matyagang nanghuhuli ng hayop sa gubat. Patunay na tamad talaga ang mga lalaki.

Hanep talaga ang mga hayop na ito. Pagdating sa usapang pagkain eh siyempre, hindi papahuli ang tao.

Tomguts

Natural na mahilig sa pagkain ang tao. Masarap kumain. Ngunit siyempre, hindi perpekto angmundo dahil hindi naman ito bilog. Hindi lahat ay nag-eenjoy. May pailan-ilan paring umiiwas at sila ay ang mga taong anorexic at bulemic.

Ang anorexia nervosa ang ang malala at biglang pagbaba ng timbang dahil sa pagkatakot na maging overweight at magkaroon ng di kaaya-ayang hitsura sa paningin ng ibang tao at siyempre, sa paningin nya.

Ang mga anorexics ay sinasabing nagiging perfectionists. Sila yung mga taong nagse-set ng standards o pamantayan sa sarili na imposible namang maabot. At dahil sa huli ay hindi rin naman nila naaabot ang mga sarili nilang pamantayan, tumitingin sila sa mga bagay na makokontrol nila: pagkain at timbang.

Sa kabilang banda, ang bulimia nervosa ay ang paulit-ulit at hindi makontrol na paglalaway sa pagkain na pagkatapos matukso ay may kakabit na pagsisisi sa huli at bigla-biglang hahanap ng paraan para makabawi tulad ng labis na pag-eehersisyo at labis na pagda-diet sa pagkain. Ang mga bulemics ay paulit-ulit lang sa kanilang ginagawa kaya paulit-ulit lang ang mga pangyayari.

...

Ang anorexia nervosa ang ang malala at biglang pagbaba ng timbang dahil sa pagkatakot na maging overweight at magkaroon ng di kaaya-ayang hitsura sa paningin ng...

...

Teka paulit-ulit na ata.

TUTULI

Ang Joke na Joke lang

Habang nakasakay ako sa van na papuntang Ttagaytay ay saglit akong napapikit, marahil ay dahil sa antok at lamig na dulot ng aircon. At pagmulat ng aking mga mata ay bigla akong napaisip... Bakit kaya ang daming taong korni magdeliver ng jokes at nagdedeliver ng korning jokes? (magkaiba yun ha!) Nga pala, ang saglit kong pagpikit ay walang kinalaman sa pagkakabuo ng topic ko ngayon. Naidlip lang talaga ako nun! Anyway, bakit nga ba at papaano nagiging korni ang isang joke? Dahil ba sa expression ng mukha ng nagsasalita habang idinideliver yung linya o dahil impluwensiya na rin ng mga kaibigang kulang na lang ay mahagisan ng granada habang nagjojoke? Hmmm...

Ang dami-dami kong koleksyon ng joke na korni... courtesy of my friends, kakilala at mga feeling ko ay kakilala ko kahit first time ko pa lang nakita. Basahin ang mga sumusunod. Warning: Bawal tumawa. Ang tumawa korni. (True stories po ito at saksi ako)

Sa isang kainan.

Babae: Woi, friendship, unli ka? Patext!

Lalaki: Sino itetext mo? NakaSun ako eh, kakabili lang.

Babae: Hindi nga? Pano mo nabili eh ang laki ng sun?

Sa van.

Classmate: Knock knock?

Ako: Who’s there?

Classmate: UP

Ako: UP who?

Classmate: Happy B-day to you! (kinanta 5x)

Ako: Nasaan ung UP?

Classmate: YUPEEE!!! (habang pumapalakpak at nakangiti ng todo)

Sa isang dorm.

Arnie: Anong english sa bote?

Janno: Bottle.

Arnie: Eh ang butete?

Janno: Ano?

Arnie: Eh di BUTTLE-TLE!

Sabay: BWAHAHAHAHAHAHAHA!

Ang kokorni diba? Kulang pa yan kung tutuusin eh. Ayoko na lang magdagdag pa kasi tinatamad na ako. Hehehehe. Ang tanging masasabi ko lang, may mga taong ipinanganak na sadyang korni na at maaring mamatay na korni pa rin. Hindi sakit ang kakornihan. Hindi rin ito namamana pero nakakahawa. Ang epekto? Medyo nakakainis pero nakakatawa. Walang gamot sa kakornihan, kontrol lang. Kaya kung alam mong korni ka, mas mabuti pang wag ka na lang magsalita maghapon kung kami ang kasama mo dahil bubusugin mo lang kami sa tawa at susukahan ka lang namin ng pang-aasar at pangungupal. (Kupal- sa mga nagreact, hindi po ito ung iniisip nyo. Isa po itong paraan ng pambubully... amen.) Kaya mas mabuting maghanap ka na lang ng taong kasing korni mo at kayo yung magbonding.

Haay, inaantok na ako. Pagod ako ngayon. Marahil ay dahil sa biyahe. Eto nga at parang naririnig ko na yung guardian angel at guardian devil ko na nag-uusap...

Angel: Bakit ka malungkot?

Devil: Sabi kasi ni God, mukha daw akong pwet. (Sabay sigaw sa mukhani guardian angel) TULUNGAN MO KO!

Angel: Oo, Tutulungan kita, pero magtoothbrush ka muna. Hininga mo kasi amoy utot.

...

Ang korni no? Tulog na ako. zzzzzZZZZzz.

Totoo ito

Ito ay mga guni-guni ko tungkol sa tenga. Source? Internet.

-Ang kulay ng itlog ng manok ay depende sa kulay ng tenga ng manok.

-Ang isang karaniwang tenga ng mais ay naglalaman ng walong-daang (800)butil o kernels na nasa labing-anim (16) na hilera.

-Ang pusa ay may di-pangkaraniwang pandinig.

-Ang tenga ng pusa ay mayroong 32 laman o muscles kumpara sa tao na mayroon lang anim.

-Kapag ang isang babae sa Hawaii ay naglagay ng bulaklak sa kaliwang tenga, ibig sabihin ay taken na sya.

-Ang pinakamaliit na laman ay matatagpuan sa tenga. Tinatawag itong stapedius.

-Matatagpuan naman sa stapedius ang pinakamaliit na buto, ang stirrup.

-Sangkatlo lang ng tao sa mundo na kayang pagalawin ang kanilang tenga ang kayang pagalawin ito ng magkasunod.

-Ang tenga ang may kinalaman sa ating balanse.

Sa maniwala ka o sa hindi.... maniwala ka na lang.

Sa Piling ni Sister

Simula Grade 3, inubos koo ang buong elementary days ko at dalawang taon sa High School sa isang private catholic school sa Tiaong, Quezon (Sa amin yan!). At sa paninirahan ko ng humigit-kumulang 5 taon na kapiling ang mga madreng namamahala, gusto kong ibahagi ang ilan sa aking mga karanasan...

Sa private catholic school na pinasukan ko, required ang umattend ng Sunday Mass. Bagay na Ikinatatamad ko dahil hindi naman ako relihiyoosong tao. Inaantok ako sa loob ng simbahan lalo na kapag nagsimula ng maghomily yung pari. Kaya kapag sumisimba ako, mas trip ko pang makipagkwentuhan sa labas sa mga magtitinda ng fishball at mga ibong kulay rainbow. Kung hindi nga lang kami binigyan ng masscard (Ang masscard ay isang kapirasong karton na kailangang papirmahan sa pari pagkatapos ng misa.). At kailangang ipakita ang nasabing karton sa teacher ng subject na Christian Living sa lunes kinabukasan kung ayaw mong magsulat sa limang intermediate pad ng “ I will attend the mass every Sunday!” Back to back. Isa pa, lagi kaming pinapasulat ng reflection paper tungkol sa gospel at madalas akong magpasa ng papel na puro guni-guni ko lang ang nakasulat.

Kung sa lingguhang misa ay nakakahanap pa ako ng butas para magkulong sa bahay namin (Tatay ko ang pinapapirma ko sa masscard habang sa isang Sunday Family TV mass na lang ako nagtityaga.), Sa First Friday Mass (tuwing 1^st Friday ng buwan siyempre!) eh wala akong kawala. Misa sa umaga, klase pagkatapos. At para hindi mainip eh nakikipagdaldalan ako sa aking mga katabi. “ALL OF YOU! GO TO MY OFFICE AFTER THE MASS!”, yan ang napakalutong na boses ng aming Prefect of Discipline isang beses na nahuli nya kaming nagpaparamihan sa nakikitang ibon na lumilipad sa lob ng simbahan, bagay na hindi ginagawa ng normal na estudyante. Doon sa office nya, katakut-takot na sermon ang inabot namin na sinabayan ng sunud-sunod na kulog at matatalim na kidlat na nagpabuka sa lupa at nahulog kaming lahat. Nakita ko na lang ang sarili ko na nawawalis ng school ground, kasama yung iba.

Isa pang ayoko sa school ko noon ay ang weekly Novena. Tuwing miyerkules naman yun bago magsimula ang klase. Tsaka ang Rosary na kasama sa ritwal ng Flag Ceremony araw-araw. Masakit din sa tenga ang Angelus (dasal tuwing 12 ng tanghali) at ang 3 O’ clock habit (dasal tuwing 3 ng hapon). Swerte mo kapag nasa harap ka na ng gate kapag dinasal ang mga ito at kapag walang regla ang school guard.

Pero infairness, lahat ng yan ay nasaulo ko at proud ako lalo na at naiintindihan ko na ngayon.

Seremonya

Tutal eh nabanggit na rin ang salitang sermon, mabuti pa eh magtakip ka na ng tenga at sisimulan na natin ang sermunan.

Kung sa school eh nasesermunan ako ng teacher dahil sa kaingayan ko sa klase, sa bahay ay mas madalas akong masermunan dahil sa aking pagbibingi-bingihan. Oo, madalas kong gawin yun para makaiwas sa utos ng magulang. Ang technique na to ay napabisa lalo na kapag may nakababata kang kapatid na sasalo sa utos nila. Pero sa kasamaang-palad, hindi ko maperfect ang technique na ito kaya sa bandang huli puro sermona ang pumapasok sa tenga ko- talo rin ako.

Ito ang mga bagay na madalas kong ginagawa:

1.Kapag alam kong uutusan ako, nagtutulug-tulugan ako nasaan man ako at kahit ano pa ang ginagawa ko. Example: naglalakad.

2.Kapag uutusan ako, pinipilit kong matae at sasabihing kailangan ko na yung ilabas.

3.Habang inuutusan ako, nilalakasan ko yung volume ng TV para hindi k sila marinig.

4.Sakali namang brown-out, naglalagay ako ng earphones kahit na wala namang nakakonektang music player dito at nagkukuwanring nagsasoundtrip.

5.Ginagawa kong excuse ang pag-aaral kahit na obvious na cellphone ang hawak ko.

6.Naglalagay ako ng bulak sa tenga sakali mang pagalitan ak dahil pumalpak ako sa limang paraang una kong binanggit.

7.Naglalagay ako ng tinupi-tuping dyaryo sa pwetan ko sakali mang naging successful yung ikaanim kng paraan.

8.Sisinturunin ako at sa huli ay susunod din ako sa utos.

...

MUTA

Ang Alamat ng TITI

Ooops! Hindi bastos itong isinulat ko. Nag-iisip kasi ako. Naisip ko lang, ano nga ba ang mga salitang madaling makakuha ng atensyon ng isang tao, lalo na sa isang mambabasang tulad mo.

Kung iisipin mo, bakit mas madali at mas interesanteng makita at mabasa ang mga salitang ganon? Dahil nga ba open-minded na tayo sa mga makamundong bagay o dahil kahit papaano ay tinatawag tayo ng ating mga laman. Isipin mo na lang ang pangkaraniwang laman ng mga pangkaraniwang tabloid. Ano mas nakakakuha ng atensyon? Ung “wholesome” na tinatawag o yung hindi? Hmmm… magbibigay ako ng halimbawa. Halimbawang nakita mo sa isang front page ng tabloid ang mga titles na “Dolyar, ni rape ni Piso”, “Magtitinda ng samalamig, namatay sa uhaw”, “Ekonomiya”, “Pangulo at mga Senador”, “LPG, krudo atbp”, ipapagpalit at uunhin mo ba yan kapag itinabi mo sa mga nabanggit na titulo kanina ang mga sumusunod: “Suroy and the flying pekpek Episode 69”, “Pussyman Begins”, ”Pussyman Returns”,“Pussyman Returns”, “Pussyman Forever” at “Pussyman and Robin”? (sorry po sa mga foul terms). For sure, mas mauuna yan kaysa sa mga isyung di mo naman maintindihan at wala ka namang pakialam.

Yan. Yan ang kalimitang ugali at pag-iisip ng tao, lalo na ang mga kabataan ngayon.

Wala naman akong gustong sabihin. Ayokong mangaral. Wala lang. Naisip ko lang basta.

O sige, hulaan mo nga ‘to: Ano itong matigas at mahabang bagay ang hawak ko ngayon at enjoy na enjoy kong nilalaru-laro?

MAKE A SIGN OF THE CROSS (3X).

SsssHhhhh

Habang tahimik akong nagsusulat dito sa veranda ng aming bahay at maingay akong ginugulo ng ng kapatid kong bunso, naririnig ko ang maingay naming kapitbahay. Kung tama nga ang naririnig ko, may nakita raw dalawang ahas sa loob ng bahay. Hanep, at cobra pa raw!

At dahil tuluyan na akong naistorbo, eh pansamantala muna akong tumigil para makiusyoso. Sa kasamaang palad, hindi napatay ang mga ahas, nakapagtago na sa sulok ng bahay. Ang nakakainis lang, nagtaka pa yung maybahay kung bakit sila inahas, eh kung makikita mo naman yung bahay nila ay para kang sasalubungin ng isang leon habang sinasabing “Welcome to the jungle!”.

Alam mo ba yung “Kamandag”? Palabas yun sa Channel 7 (kapuso) na pinagbibidahan ni Richard Gutierez. Hango un sa kwentong nilikha ng isang batikang manunulat. Ang kwento ay umiikot sa isang taong galing sa lahi ng kalahating tao at kalahating hayop. Nagiging taong-ahas ang bida at ipinagtatanggol ang mga naaapi... SUPERHERO ika nga.

Nakakita ka na ba ng totoong ahas? Ako, maraming beses na. Sa gubat sa amin noong naninirador kami ng ibon ng pinsan ko, sa gilid ng bahay namin na kung saan ay nakikipaglaban sa alaga naming pusa, sa zoo at sa ibat-ibang palabas sa TV.

Nakakita ka na ba ng totoong taong-ahas? Ako, maraming beses na rin. Superhero sila sa panahon ng kampanya at nanlilingkis sila at nanunuklaw kapag nakaupo na sa pwesto, at alam nila kung paano magpapalit ng balat. Anak ng lungga! Sana lang, marami ang mga taong-pusa na pwedeng kumain sa mga taong-ahas na yun.

Dagdag ko lang, ahas nga pla ang dahilan kung bakit may orihinal na kasalanan ang tao.

Batung-bato na ako... tinatamad. Pasensya na sa mga butiki, tuko, bayawak, buwaya at sa lahat ng reptiles sa mundo kung yung kamag-anak nyo lang yung nabigyan ng exposure. Sa lahat naman ng kalahating tao-kalahating reptile, “Meow, meow, meowrr, MEOWRRR!”.

Inip

Habang nakatambay ako dito sa stairs ng isang mall sa Laguna at hinihintay ang pagdating ng aking ama (1 p.m. pa ako dito at 2 p.m. kami magkikita ngunit 4 p.m. pa ata dadating... whew) ay isa-isa kong napagmasdan ang ibat-ibang klase ng tao: bata (may malinis at may madungis), Binata (may girlfriend at wala), dalaga (may boyfriend at wala), may asawa (pwede ding no. 2 na yun), may anak, matatanda (may tungkod at wala), bading, tomboy... ang dami eh! Basta sila yun! At mula sa obserbasyon ko ay nalaman ko na ibat-iba nga ang buhay ng tao- lifestyle ika nga.

“PORMA”. Yan ang pinakanapansin ko sa mga dumadaan. Ibat-ibang porma meron ang tao. May magagaling pumorma (siguro mayayaman, at sabi ng housemate ko, pwedeng social climber lang), may mga simple lang (tulad ko ngayon), at may mga walang porma (ang best examples ay mga taong grasa at streetchildren). Mayroon ding mga hindi maipaliwanag. Yung tipong kahit anong porma at ganda ng damit ay hindi talaga bagay sa mukha. Mukha pa ring hindi mapatae kahit na nakalong-sleeves with matching coat and tie, black slacks pants and super kintab na leather shoes. May nakita nga akong binata sa amin. Bestman daw sa kasal ng pinsan nya na pinsan ko rin pero hindi kami magpinsan. Naka gel, hindi naman panget, pero hindi naman gwapo (tama lang). Nakabarong. Astig ang pants. Bagay na bagay! Pero anak ng taho! NAKATSINELAS?? Madumi pa yung mga kuko sa paa.

Hindi sa mapangmata ako, pero mapangmata talaga ako. Joke!! Hindi ko sinasabi na fashionista ako. Kahit ako, hindi kayang magdala ng sarili. Sa mga tinamaan, paumanhin po. Opinyon ko lang po ito.

Naisip ko lang, dapat pala eh may alam ka rin kahit konti sa pagdadala ng sarili. Yung alam mo kung ano yung bagay. Wala yun sa ganda ng damit. Yun ay kung paano mo ito dadalhin sa harap ng iba. Kahit anong ayos, basta mukha kang tao. Ang importante, disente kang tignan. Yan ang totoong meaning ng porma.

Alas singko na, wala pa ang aking ama... haay, sarap ng panaginip ko... about “lifestyle” daw... (hikab)

Pikit

Marami na ang nakapagtanong kung half Chinese-half Filipino daw ako. May ilan pang nagsabing half Japanese-half Filipino. At meron ding tsismis na half Korean-half Filipino ngunit hanga ako dahil mas marami ang nakapunang half German-half Shepherd ang inyong lingkod. BOW, Wow, wow!

Kahit na alam kong isa na namang pagkakamali ang magkwento tungkol sa sarili ko eh lulubus-lubusin ko na ang exposure.

Singkit ako. Sa mga nakakakilala sa akin, kahit pagbali-baligtarin nyo pa po ang mundo, singkit ako. Sa mga hindi pa, maniwala na lang po kayo. Hehehehe.

Dahil sa pagiging singkit, marami na ang nagsabing cute ako (patawad po sa kayabangan). Napakarami na ring beses na ginawang subject ang kasingkitan ko sa pangungulit sa akin. Pikit daw kasi ako kapag tumatawa. Wala daw akong mata. At alien daw ako.

May nakapagsabi na rin sa akin na ang mga singkit daw ay mas maliit ang lugar na nakikita kumpara sa may mga normal na laki ng mata. Medyo naniniwala ako na medyo rin hindi. Hindi pa kasi ako nakukumbinse at gusto ko munang iresearch ang tungkol doon.

Maraming advantages ang pagiging singkit. Sa klase, hindi halata kung matulg ka man ng mahimbing, basta ba wag kang maghihilik. Pwede kang mangopya sa iyong katabi kung oras ng pagsusulit na hindi mahuhuli ng guro. Bihira ring magkaroon ng eye bags ang mga singkit kahit na talamak na ang pagpupuyat. Hindi halatang bagong gising ka kapag pumasok ka ng di naliligo sa klase kasi late ka na, mag-ayos ka lang ng buhok. At higit sa lahat, pwede kang mamboso ng walang tigil at tignan ang lahat ng gusto mong tignan ng hindi ka nahahalata. Mas maliit na mata, mas maliit na kasalanan. Daw.

Isa lang ang alam kong disadvantage nito. Hindi mo nakikita ng lubos ang nangyayari sa mundo. Daw.

Inaantok na ako. Kailangan ko ng matulog ngunit hindi ko na kailangang pumikit.

Linawin kolang pala, purong Filipino po ako.

...

Bow wow wow!

Sulat

Dahil puro text messaging, chat at electronic mails na ang uso ngayon, ang diwa ng liham ay unti-unti nang pumanaw. Teknolohiya nga naman.

Mahilig ako noon na gumawa ng love letters. Masarap kayang magbasa ng liham. Inaamin ko,baduy kung titingnan. At kahit balibaligtarin mo ang mundo, baduy pa rin... sa panahon ngayon. Iba ang panahon ko...

...

Ngayon din pala.

Narito ang mga halimbawa ng mga liham na nahugot ko sa aking panahon:

Galing to sa isang umikot na e-mail noon.

Anak,
Medyo mabagal akong magsulat ngayon dahil alam kong mabagal ka ring magbasa. Nandito na kami sa Estados Unidos para bantayan ang bagong biling bahay ng kapatid mo. Pero hindi ko maibigay sa iyo ang address dahil dinala ng dating nakatira ang address para daw hindi na sila magpalit ng address.
Maganda ang lugar na ito at malayo sa Manila. Dalawang beses lang umulan sa linggong ito, tatlong araw noong una at apat na araw noong pangalawa.
Nakakainis lang ang mga paninda dito katulad nun nabili ko na shampoo dahil ayaw bumula. Nakasulat kasi "FOR DRY HAIR" kaya hindi ko binabasa ang buhok ko pag ginagamit ko. Mamaya ay ibabalik ko sa Walmart at magrereklamoako.
Noong isang araw naman ay hindi ako makapasok sa bahay dahil ayaw bumukas ng padlock. Nakasulat kasi ay "YALE", eh aba namalat na ako sa kasisigaw ay hindi pa din bumubukas. Magrereklamo din ako sa nagbenta ng bahay, akala nila hindi ko alam na SIGAW ang tagalog ng "YALE", wise yata ito!
Mayroon nga pala akong nabili na magandang jacket at tiyak na magugustuhan mo. Ipinadala ko na sa iyo sa "Federal Express" medyo mahal daw dahil mabigat ang mga butones kaya ang ginawa ko ay tinanggal ko na lang ang mga butones at inilagay ko na lang sa bulsa ng jacket. Ikabit mo na lang pag dating diyan.
Nagpadala rin ako ng tseke para sa mga nasalanta ng bagyo, hindi ko na pinirmahan dahil gusto ko na maging anonymous donor. Nakakahiya naman kung ipagkakalat ko pa.
Ang kapatid mo palang si Jhun ay may trabaho na dito, mayroon siyang 500 na tao sa ilalim niya. Nag-gugupit siya ngayon ng damo sa memorial park, okey naman ang kita above minimum ang sahod.
Nakapanganak na rin pala ang ate baby mo, hindi ko pa alam kung babae o lalake kaya hindi ko pa masasabi na kung ikaw ay bagong uncle or auntie. Wala na akong masyadong balita. Sumulat ka na lang ng madalas.
Love,
Papa
p.s. Maglalagay sana ako ng pera, kaya lang ay naisara ko na ang envelope. Next time na lang ha.

Heto pa ang isa. Galing naman ito sa Kwentongtambay.com (Mga kwento ng isang siraulong overseas filipino worker):

dear unkyel batjay,

bakit po ba “miss universe” ang tawag doon sa sikat na beauty contest eh puro naman mga taga earth ang mga contestant nito? di po ba false advertising ito.

nagmamahal,
gentle reader

...

Susulatan na lang kita. Ibigay mo lang address mo. TXTBCK.

DUGO

Pag-ibig, Pag-ibig...Pag-ibig

Ika-13 ng Pebrero.

“You were just a dream that I once knew. I never thought I would be right for you. I just can’t compare you with anything in this world. You’re all I need to be with...” Ooops! Ayoko nang ituloy, baka kasi kinakanta mo na.

Bilis ng araw. “Love Month” na pala. Birthday na bukas ni St. Valentine. Wala pa akong plano. Ikaw? Kaya ngayon ay bagot na bagot ako habang nakikinig sa mga kanta ng bandang Side A at nag-iisip kung kaya ko pa bang magsulat ng mga bagay na namamasyal sa utak ko ngayon.

Ika-5 ng Setyembre (7 months later).

Matanong ko lang, ano ba ang meron sa Valentine’s Day na wala sa ibang araw? Wala naman diba? Siguro nakaugalian na lang natin na maging ganoon tuwing Pebrero. Ininterview ko nga ang aking romantic na anino kanina at ito ang kanyang mga sinabi:

(PALAKPAK MUNA DAPAT)

“Love month na, anu naman? Bwahahaha! Joke. Sige, Let me start speaking seriously now. Bakit nga ba napakaespesyal ng buwan ng Pebrero? Bakit ang ibang buwan eh hindi ganun? Magiging direct to the point na ako ha. Kaanu-ano ba natin si St. Valentine? Pinsan? Kamag-anak? Tatay? Nanay? Kapatid? Lolo? Lola? Kaaway? Kapamilya? Kapuso? Kabarkada? Kaiba? Hindi ko talaga alam kung sino siya at hindi ko alam kung bakit. Ang alam ko lang kasi, walang pinipiling espesyal na araw ang pagmamahal. Anumang araw, oras o panahon eh pwede kang magmahal. Yes, I do believe in what they call “love”.

Andyan na lahat. Saya, lungkot, problema, ngiti, luha... gastos. Oo, masarap magmahal lalo na kung mahal ka rin pero masakit ding mawalan ng minamahal. Iiyak ka, mababaliw, magbibigti, maglalaslas ng pulso, tatalon sa building at magpapanggap na patay ka na.

Kahit naman papaano eh masasabi kong may karanasan na rin ako. Nagmahal ako. Minahal ako. Nasaktan ako. Umiyak ako. Sumaya ako. Nalaman ko kung sino ako. Napakadami ko ring natutunan at yun ang mga bagay na hindi ko pinagsisisihan.

Para sa akin, hindi nawawala ang pagmamahal ng isang tao sa dati na nyang minahal. Pero ito ay maaring matakpan ng panibago at mas nakakahigit na paggmamahal na natagpuan sa ibang taokaya naman ay mas maraming bagay ang kailangang unahin kaysa sa pagmamahal- Priority ika nga.”

(Yan ang speech ng anino ko. PALAKPAK ULIT!)

Hay naku! Buti na lang at natapos ko itong sinusulat ko after 7 months. Ngayon ko lang kasi nakausap ng matino ang anino ko. Ilang buwan ding tahimik eh. Di ko alam kung bakit.

...

Haaay, puso na yan! NAPAKADAMING PRIORITIES!

Estupidyante

Putek! Bagsak na naman ako sa isang exam! Ang hirap-hirap talagang mag-aral. Nakakasawa... nakakainip. Kung pwede lang sana eh tumigil na lang at magtulak na lang ng kariton habang sumisigaw ng “Bote! Dyaryo! Shabu!”.

Pero naisip ko, sa totoo lang eh masarap din namang mag-aral. Nandyan ang mga tunay na kaibigan, mga kaibigan pag may kailangan at mga kaibigang pagtalikod mo eh pagtatawanan ka dahil napansin nila na marami kang kulangt sa ilong. YUCKK! Nandiyan din ang gimik, ang alak at ang yosi kung may bisyo ka. Nandiyan din sina crushes at si “My one and only, namely _____, _____, _____, blah blah blah.” Joke lang, corny no? Hehehehe.

Masarap mag-aral. Depende sa dahilan. Masarap mag-aral kapag malaki ang allowance. Masarap mag-aral pag gwapo o maganda kaya sikat at hinahangaan ng marami sa school. Masarap mag-aral pag may inspirasyon (Ayiiiii!). At ang pinakakorni sa lahat para sa akin- Masarap mag-aral pag matalino ka.

Isang napakalaking factor ang mood ng isang tao in terms of his or her academic life. Siyempre, pag good mood, masigla, alive na alive, ganado kahit boring magturo yung teacher. Pag bad mood naman, nakakatamad, nakakaantok, nakakasawa, nakakapagod... LAHAT NA NG MGA NAKAKA-! Siyet.

Bakit nga ba nagiging bad mood ang isang mag-aaral lalo na pagdating sa usaping “pag-aaral”? Una, pag bumagsak ka sa isang subject taps humaba na yung buhok mo sa ilong at kilikili eh hindi mo pa rin maipasa-pasa yung subject at makailang-henerasyon mo na itong paulit-ulit na kinukuha (Grabe no? Pero may mga ganyan talagang kaso. May kilala ako.). Siyempre pag ganun, nakakatamad na. Siguro, maiisip mo na kung namalimos ka na lang dati sa kalye eh mayaman ka na ngayon. Pangalawa, nasa teacher din naman minsan ang problema. Merong tipong kahit mag-aral ka 24 hours eh hindi ka pa rin papasa dahil wala sa coverage ng topics yung mga tanong sa exam. Meron din yung tipong may kapangyarihang pabagalin at pahintuin ang oras sa klase na feeling mo eh overtime na yung teacher pero feeling nya eh 5 minutes pa lang yung lumilipas. Meron ding hindi mo gusto yung style ng pagtuturo- boring. Mern ding mahilig magbigay ng mga jokes na si Adan at Eba lang yung makakagets. Ang best example dito ay yung mga teachers na kasing tanda ng ugat ng puno na matandang mangga sa amin. Sabi ng lolo ko, tanim pa daw yun ng mga ninuno nya.

Matatapos na naman ang araw ko kasi magsisimula na naman ang klase ko. Ayoko na munang magsulat ng mga walang kwentang bagay at makikinig muna ako sa teacher ko.

...

Pero infairness, masaya ang klase ko ngayon. Hahahahaha!

Guni-Guni?

Saan ba nagsimula ang lahat?

Elementary ako nang madiskubre kong may chemistry pala kami ng ballpen ko. Sabi ng classmates ko, may talent daw ako sa pagdodrowing. At mula noon ay lumaki na ang ulo ko ngunit hindi ko iyon ipinagyabang. Idinaan ko iyon sapaggawa ng komiks. Sa isang ordinaryong notebook ako nagtiyaga. Ang laman? Puro labanan (inspirasyon ko ang Dragon Ball Z noon). Siyempre sa kwento, bida kami ng mga kaibigan ko noon.

Panaginip?

Itinuloy ko ang paggawa ng komiks nung tumuntong ako ng highschool. Ganun pa rin, parehong istilo. Labanan. Kami pa rin ang bida. At dahil pare-pareho kaming isip-bata noong panahong iyon, aliw na aliw ako sa pagguhit at aliw na aliw sila sa pagbabasa. Tumigil lang ako pagkatapos ng 2^nd year sa kadahilanang nagtransfer ako sa ibang paaralan. Sa kabuuan ng pag-aalay ko ng sarili sa mundo ng ballpen at notebook, nakaipon ako ng humigit-kumulang 50 notebook na puro drawing at hindi mabilang na ballpen na wala ng tinta. Pero sa kasamaang palad ay kasama itong sinunog noong nag-ayos kami at nagtapon ng mga lumang gamit.

Pangarap?

Alam ko sa sarili ko na hahawak pa rin ako ng ballpen kahit na anong mangyari. 3^rd year ako noon sa high school nung lumipat ako sa isang pampublikong paaralan sa Batangas. Sa tulong ng mga itinuring kong malalapit na kaibigan doon ay nakapiling ko ulit ang pinakaaasam kong ballpen at papel. Balik sa dati kong libangan. Balik sa paggawa ng komiks. Pero hindi na ako nag-iisa. Dalawa na kami.

Dahil noon ay medyo nagbinata na ako at tinamaan na ng kung anu-anong kalokohan, nagbago na ang atmosphere. Napunta na ako sa comedy. Aliw na aliw ang mga kaklase namin. Hindi na rin mga sarili namin ang bida kundi yung isang kaklase naming payatot na laging pinagtitripan. Nakakarelate ang lahat. Noon ay naisip ko na ang tungkol sa pagpapublish ng libro ngunit madali ring nawala sa isip ko sa kadahilanang hindi ko alam kung papaano yun ginagawa.

Tumigil kami sa pagdodrawing sa kalagitnaan ng 4^th year at yun ang naging simula ng isang panibagong career. Doon ako unang nagsulat ng mga kakatwang bagay. Para yun sa babaeng una kong niligawan. Dahil medyo old-fashioned ako at mas malaki pa sa katawan ko ang itinatago kong hiya, dinaan ko ang panliligaw sa marathon ng love letters. At kahit puro pambobola lang ang laman ng mga sulat na yon eh hindi naman ako nabigo. At dahil siya ang una kong inspirasyon, nagkaroon ako ng kapangyarihang makapagsulat ng ibat-ibang kwento. Ang problema, puro malungkot ang tema, kabaligtaran ng nararamdaman ko noon. Hindi masyadong nagustuhan ng mga kaklase at kung pumatok man, saglit lang siguro.

Dahil doon, naisip kong mas maganda kung kwela ang mga susulatin ko. At muli sa tulong ng aking mga kaibigan, naisalin namin sa tagalog ang kantang “Can’t Cry Hard Enough”.

Hindi Ako Makaiyak ng Matigas

Ako’y mabubuhay

Na para bang ito’y huli na

Walang simpleng paalam

Lumilipas ng kaybilis

At ngayong wala ka na

Hindi ako makaiyak ng matigas

Hinding-hindi ako makaiyak ng matigas

Para marinig mo ako ngayon

Bubuksan ang mata

At makita ka sa una

Pawawalan kita gaya ng

Pagpapakawala ng bata sa saranggola

Chorus

Doon pupunta sa taas ng langit

Doon pupunta sa likod ng ulap

Walang dahilan

Hindi ako makaiyak ng matigas

Hinding-hindi ako makaiyak ng matigas

Para marinig mo ako ngayon

Titingin pabalik sa litid

At makita kang nakatayo doon

At ang tanging natitira

Ay isang bakanteng silya

At tuluyan na akong naitali sa lahi ng mga tinta. Naging scriptwriter din ako sa mga play sa klase. At bago matapos ang 4^th year, naging editorial cartoonist ako at feature writer ng aming school paper. Doon ko naisip na poosibleng may matupad na pangarap, dahan dahan nga lang... hindi biglaan.

Dagdag ko pala, ang nasabing mga komiks? Marami ang hiniram at hindi na naibalik pagkatapos naming gumaraduate. Isang kwento lang ang naisalba ko.

Realidad?

Freshman ako sa college nang simulan kong buuin ang mga kwentong napapaloob sa librong ito. Mga kwentong tungkol sa ating mga organong pandama. Mga kwento tungkol sa sarili nating sistema. Mga kwento mo na kwento ko rin. Saan nagmula ang ideya? Sa pamagat ng libro, mapapansing nakasulat sa bandang ilalim nito ang mismong sagot: Mga kwentong sumingaw lang sa butas ng aking utak. Sa madaling salita, nag-isip lang ako ng kung anu-ano. Ngunit ang yung mga kung anu-anong yun ay nag-ugat sa dalawang seryosong tanong:

1.Ano ang tao?

2.Anong parte ng tao ang pinakamakasalanan?

Wala lang naisip ko lang ang dalawang tanong na yan noong pagkatapos kong sumimba at naisipan kong magmuni-muni.

Balik tayo sa kwento. Tulad ng nakagawian, sa isang notebook ko sinumulan ang lahat. Bukod doon, sinadya kong gawing medyo kwela ang lahat para sa kapakanan ng mga kabataang tulad ko at medyo seryoso ng kaunti para sa kapakanan ng mas matanda sa akin. Ang pagkakagamit naman ng mararahas na salita ay inaamin kong intensyonal sapagkat ito ay para sa kapakanan ng mga bagong-silang na sanggol. Ito po ay aking mga expression sa tuwing ako ay may topak... palagi. Naglalabas lang din po ako ng sama ng loob paminsan-minsan. Kaya sa mga na-offend ko po, humihingi po ako ng malaking malaking pasensya. Abno po talaga ako.

...

Outgoing 3^rd year college na ako ngayon. Sa loob ng halos 2 taon ay masasabi ko naman na marami ring natuwa sa sinulat kong ito. Kahit naman sino eh gustong maging maganda ang sarili nyang libro, lalo na kung iyon ang una nya. Hindi ko po pinipilit na gustuhin nyo ito o gustuhin nyo ako. Kayo na po ang bahalang humusga.

...

Gusto ko lang agawin ang konting espasyong ito para magpasalamat. Dahil HINDI ko po ito magagawa kung wala sila... kayo. Unang-una, sa KANYA na nagbigay sa akin ng lakas ng isipan at katawan para magawa ko ito, sa pinakamamahal kong pamilya na humubog sa kaisipan kong baluktot, sa mga housemates ko na sina Dennis Mag-alasin na nagpahiram ng laptop nya para pagtype-an ko ng manuscript, at kina Jr Go at Dar Prudencio na walang sawang nagse-share ng mga kalokohan nila sa buhay. Sa lahat ng mga kakilala ko at mga malalapit na kaibigan mula pa noong 300 BC, salamat. Napakadami nyong gumulo sa buhay ko, kaya hindi ko na kayo iisaisahin. Sa internet at mga web site na pinagkuhanan ko ng karagdagang imprmasyon, sa mga librong nabasa ko na nagbigay ng dagdag kaalaman at sa mga taong sumulat ng mga librong yun. Sa magiging kakilala at kaibigan ko pa, salamat rin po. At sa iyo, (alam mo na kung sino ka..) salamat... salamat.

(ACKNOWLEDGMENTS ARE SUCCESSFULLY INSERTED!)

Sa pagkakabuo nito, isa lang ang masasabi ko. Hindi madali ang mangarap kahit na sinasabing libre lang ito. Ngunit hindi rin naman imposible na makamit mo ito. Kailangan lang magtiyaga at iwasang madaliin ang lahat. Mas maganda ang kakalabasan sa huli kung may dugong titigas sa tenga mo, may dugong tutulo sa ilong mo, luluha ka ng duga, susuka ka ng dugo, at magpapawis ka ng dugo. Gamitin ang utak, mata, ilong, bibig at tenga sa mga kapakipakinabang na bagay na hindi lamang sarili ang makikinabang. Higit sa lahat, wag kalimutang lagyan ito ng pusong may konsensya.

...

OMEGA.

...

Hindi rin nagtagal ang labanan nila. Lahat laban sa isa. Unfair. Napasailalim si Puso sa kapangyarihan ni Utak. Nagbago ang kulay nya. Unti- unting naging itim si Puso na parang eksena sa Spiderman 3. Ngunit bago pa sya tuluyang mawalan ng kontrol, iniluha nya ang isang pag-asa- si Konsensya. Gaya ng mga pelikulang aksyon ng Pinoy, nakapagkwento pa ito ng mga kwentong kinuwento ko dito. Pinagbilinan nya ito na magtago na lang at lumabas sa tamang oras- kapag kinakailangan.

Pagkatapos noon ay tuloy sa pag-ikot ang buhay ng lahat. Naging masama sila at nabalot ng dilim ang lupa. Naghari-harian si Utak. Sumuporta si Pusong-itim. Naging adik na ng tuluyan sina Ilong at Bibig. Tinubuan na ng maraming kuliti si Mata dahil sa talamak na pamboboso. Naging pinakapusakal na magnanakaw si Kamay. At si Tenga ay patuloy na nakikinig sa mga tunog na hindi katanggap-tanggap sa lipunan.

Nasaan si Konsensya?

Kapatid, hindi pa huli ang lahat.

Siey’s Page

Ako po ay kasalukuyang 4^th year college na kumukuha ng kursong Bachelor of Science in Electrical Engineering sa Unibersidad ng Pilipinas- Los Baños, Laguna at umaasang makakagraduate on time.

Sa San Pablo City, Laguna ako ipinanganak at lumaki ngunit sa Tiaong, Quezon ako nakatira pero pwede rin sa Sto. Tomas, Batangas at sa Cainta, Rizal kahit na wala kaming bahay doon. Pangarap kong tumira sa Mars pagkatapos kong pumasa sa Board Exam para makapag-asawa. Ito ang planeta kung saan talaga ako nanggaling.

2 bagay lang ang hilig kong gawin sa buhay: Magdrowing ng kung anu-ano at magsulat ng kung anu-ano...

...

at kumanta...

at magkompyuter...

at matulog

...

at magsinungaling.

...

Totoo po lahat ng kwento ko dito.